Wij en zij

Men kan niet winkelen met een man. Hij zegt al bij de eerste hoed: neem die nou maar, die staat je goed. Hij wordt er zo verdrietig van. Maar ’t winkeltje van ijzerwaren, daar blijft hij staan, al was het jaren.

Men kan niet roddelen met een man, want hij vindt roddelen ordinair. Hij geeft zichzelf een ethisch air en dan is er zo weinig an. Dat Mientje een verhouding heeft, dat is iets waar hij niets om geeft.

Men kan niet wandelen met een man. Hij schijnt het maar niet te bevatten, dat wij geen peren willen jatten met onze nieuwe swagger an. Men kan niet met hem op bezoek gaan, want hij houdt zijn manchester broek aan.

Men kan niet praten met een man, zelfs niet over een soepterrien. Hij vindt dat wij die soepterrien veel te emotioneel bezien, en hij bekijkt dat ding dus liever in groot verband, en objectiever.

Zodat ik soms de vraag stel: wat kan men met een man dan wel? Nou ja, men kan… eventueel… maar toch, au fond, niet zoo heel veel.

Annie M.G. Schmidt

1951-1959

Uit: Die van die van u

Van Oorschot

Jules et Jim (1962)

Cinema’s greatest menage a trois

Cinema’s greatest ménage à trois, among two best friends divided by the first World War and the definitive free-spirit, Catherine, full of love and destruction and played by Jeanne Moreau, for whom this picture certified international stardom. Shot by a production crew totaling in its entirety 15 people, financed by the star when the money ran out and filmed by cameras on bicycles, shuffling technique and sensibility like a deck of cards with its willful narrative and tonal shifts, this is the most enduring of the pictures to come out of France’s nouvelle vague in the late 1950s and early ‘60s, reflecting the influence of the new movement and then transcending it.

“A movie,” critic John Powers has called Jules and Jim, “that enters viewers’ lives like a lover.”  In his masterpiece writer-director Francois Truffaut, just turning 30, never stacks the math on behalf of one or the other or the other in his triangle, regarding each with equal compassion and a sense of folly, knowing that love—at once the most rigorous and anarchic of passions, laying waste to every other human force around it—plays no favorites and picks no winners.

Bron: Los Angeles Magazine

Door Steve Erickson

January 8, 2013

8 1/2 (1963)

A fantasia played out in

a creative cul-de-sac

As much as any director alive, in the early- to mid-1960s Italian Federico Fellini became synonymous with cinema, and more than any of his films, this one is why.  A fantasia played out in a creative cul-de-sac—a movie about a movie-maker unable to make a movie—  marked the onset of Fellini’s most personal period, which included Juliet of the Spirits andAmarcord. Creative impotence becomes a metaphor for emotional and sexual impotence, or maybe it’s the other way around, as Fellini’s main man Marcello Mastroianni, at the edge of suicide and madness, and approximating his director from the hat to his physical flourishes, lashes the pesky women of his life into place (or tries to), along with the obsessions that they represent.

Falling into place as well are all the Fellini tropes that would become famous, from otherworldly beach scenes as captured by Gianni di Venanzo’s shimmering black-and-white cinematography to Nino Rota’s score, half frolic and half elegy. gave license to the cinematic self-indulgences of Fellini himself and his inferior imitators, but no other film so overtly aspired to and succeeded in expressing the medium’s inherent dream-language, right down to its vocabulary and parentheses and exclamation points.

Bron: Los Angeles Magazine

Door: Steven Erickson

February 20, 2013

Tracey Moffatt

tracey moffatt1

Tracey Moffatt is een Australische video-maker en fotografe. Haar werk kenmerkt zich doordat het meestal in scene is gezet. Ze verbeeldt haar realiteit. Die naar haar hand is gezet. Ze vertelt verhalen waarin sexualiteit, ras, performance en geschiedenis rollen spelen. In haar latere werk worden de thema’s: beroemdheid en glamour. Ze schept een wereld waarin doktoren, zusters en piloten verschijnen in een tropische setting.

Polixeni Papapetrou

polixeni_papapetrou1

Polixeni Papapetrou is Australische, maakt foto’s die over identiteit gaan. Dat zijn portretten van Elvis-fans, maar ook foto’s van haar dochter die Alice speelt (die van het Wonderland). Maar het thema kan net zo goed dragqueens zijn. In haar foto’s gaan fantasie en realiteit samen en speelt kindertijd een hoofdrol. De tijd waarin gefantaseerd kon worden en de mogelijkheden eindeloos leken.

Louise Hearman

louise hearman2

Beeldend kunstenaar Louise Hearman komt uit Australië. Haar werken kennen geen titels. Wat haar beelden betekenen laat ze graag aan de toeschouwer over. Terugkerende thema’s: losse hoofden die zweven, eindeloze wegen, close-ups van bloemen en vlieg-tuig. Haar werk roept sterke emoties op, is licht surreëel en kent een vreemde lichtinval.