P.T. Anderson, Angelopoulos, Antonioni

Paul Thomas Anderson is beïnvloed door het werk van Robert Altman. Geen wonder dat zijn eerste films ensemblefilms waren. Films waarin we de lotgevallen van meerdere personages tegelijk volgen. Boogie Nights waarin de jaren ’70 ten grave werden gedragen aan de hand van pornoster Dick Diggler. En Magnolia. Drie uur durend, pretentieus, bezield en een groep mensen volgend tijdens een dag en een nacht. Met sterren als Tom Cruise en Philip Seymour Hoffman. En een onvergetelijke eindscene met die prachtige muziek van zangeres Aimee Mann.

Daarna Punch-Drunk Love, The Master en There will be blood. Meesterwerken zonder weerga. Thema’s als religie, eenzaamheid, liefde en macht zijn weerkerend. Maar altijd in een filmisch jasje gegoten waarbij mijn mond nog wel eens open viel van verbazing. Beeldkadrering, kleurgebruik en muziek smeden tot een uniek geheel waarbij je op het puntje van je stoel komt te zitten. En dan dat acteerwerk. Anderson weet vaak het beste uit acteurs te halen. Op geheel natuurlijke wijze laat hij acteurs de vreemdste personages geloofwaardig maken. Kortom, Anderson’s werk (dank Joel Walden!) is van ware klasse!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s