Paul Fleming: ten tijde van zijn uitsluiting

paul_fleming

Paul Fleming is een Duits dichter uit de 17-de eeuw. Hij leefde van 1609 tot 1640 en stierf in Hamburg. Fleming heeft een onsterfelijk gedicht op zijn conto. Hij schreef het in de 17-de eeuw, een eeuw waarin scheepvaart een belangrijke rol speelde. Al het transport-verkeer speelde zich op het water af. Had je veel goederen te vervoeren, dan koos je in die dagen de boot. Andere vervoermiddelen waren te klein (paard en wagen) of te risicovol (struikrovers, roofridders).

In het gedicht ‘Zur Zeit seiner Verstossung’ verwijst hij naar die praktijk. In dit gedicht gaat hij van het algemene naar het bijzondere, van het uiterlijke naar het innerlijke, het persoonlijke.

Ein Kaufmann, der sein Gut nur einem Schiff traut, ist hochgefährlich dran, indem es bald kann kommen, dass ihn auf einem Stoss sein ganzes wird genommen. Der fehlt, der allzuviel auf ein Gelücke traut.

Gedenk ich nun an mich, so schauert mir die Haut: mein Schiff, das ist entzwei, mein Gut ist weggeschwommen. Nichts mehr, das ist mein Rest; das machet kurze Summen, ich habe Müh und Angst, ein andrer meine Braut.

Ich Unglückseliger! mein Herze wird zerrissen, mein Sinn ist ohne sich; mein Geist zeucht von mir aus. Mein Alles wird nun Nichts. Was wird doch endlich draus? War eins doch übrig noch, so wollt ich alles missen. Mein treuerster Verlust, der bin selbselbsten ich. Nun bin ich ohne sie; nun bin ich ohne mich.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s