Von Hofmannsthal: Die beiden

Hugo (Laurenz August Hofmann Edler) von Hofmannsthal (Wenen, 1874 — Rodaun, 1929) Oostenrijks schrijver en dichter. Hij bewoog zich als schrijver op het einde van de literaire stroming het Symbolisme. Was medeoprichter van de Salzburg Festspiele en werkte samen met componist Richard Strauss.

hugo von hofmannsthal

Talentrijk in talen: Frans, Engels en Italiaans. Had contact met tijdgenoten Arthur Schnitzler, Stefan George en Henrik Ibsen. Als scholier publiceerde hij al gedichten onder het pseudoniem Loris. Vertegenwoordiger van het Jonge Wenen.

In zijn vroege periode was Hofmannsthal nog, zoals George, een estheticist, die niets dan de schoonheid en de harmonie wenste te cultiveren, zonder zich om de maatschappij te bekommeren.

Hofmannsthal had ambitieuze plannen voor romans en novelles, maar kreeg rond de eeuwwisseling het gevoel dat hij de mogelijkheden van de taal had uitgeput. Hofmannsthal geloofde van toen af aan dat de mens niet moet vertrouwen op de kosmische harmonie, maar zelf een inspanning moet leveren om zijn leven ‘echt’ te maken. Hij kreeg een afkeer van het estheticisme, dat hij sedertdien als decadent ervoer.

Hofmannsthal begon mengvormen tussen genres te creëren: hij bedacht werken in de vorm van reisverslagen, schreef teksten waarvan het niet duidelijk is of ze dialogen of toneelstukken zijn. Zijn aandacht ging sterk uit naar het theater: geïnspireerd door de in zwang geraakte psychoanalyse van Freud en zijn belangstelling voor antieke mythologie schreef hij stukken over Oedipus. Ook danstheater interesseerde hem.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog kreeg hij van het Ministerie van Cultuur de opdracht voor cultuur te zorgen: het resultaat was de oprichting van de Salzburger Festspiele, samen met Max Reinhardt en Richard Strauss. Met Strauss werkte hij vaker samen: hij leverde libretti voor Der Rosenkavalier en Ariadne aug Naxos.

Sie trug den Becher in der Hand – Ihr Kinn und Mund glich seinem Rand, – So leicht und sicher war ihr Gang, – Kein Tropfen aus dem Becher sprang.

So leicht und fest war seine Hand: – Er rit auf einem jungen Pferde, – Und mit nachlässiger Gebärde – Erzwang er, dass es zitternd stand.

Jedoch, wenn er aus ihrer Hand – Den leichten Becher nehmen sollte, – So ward es beiden allzu schwer. – Denn beide bebten sie so sehr, – Dass keine Hand die andre fand – Und dunkler Wein an Boden rollte.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s