In Koelen Bloede, Truman Capote

in cold blood

Zoals de grote meerderheid van de Amerikaanse mannen van de wet, is Dewey ervan overtuigd dat de doodstraf een afschrikwekkend middel is tegen gewelddadige misdrijven, en als die straf ooit was verdiend, vond hij, dan wel in dit geval. De voorafgaande terechtstelling had hem niet van streek gebracht, hij had nooit veel gevoel voor Hickock, die in zijn ogen ‘een kleine oplichter was die te hoog had gegrepen, een waardeloos leeghoofd’. Maar Smith wekte, hoewel hij de eigenlijke moordenaar was, heel andere reacties bij hem op, want Perry had iets, een hoedanigheid – iets van een verdoold dier dat zich gewond voortsleept, wat de rechercheur niet kon negeren. Hij moest denken aan zijn eerste ontmoeting met Perry in de verhoorkamer op het hoofdbureau van politie in Las Vegas – het dwergachtige kindmannetje op de stalen stoel met zijn kleine gelaarsde voeten die de grond net niet raakten. En toen Dewey zijn ogen opendeed, was het dat wat hij zag: dezelfde opwippende, bungelende kindervoeten.

Uit: Truman Capote, In koelen bloede, Het ware verhaal van een meervoudige moord en zijn gevolgen, Vertaald door Thérèse Cornips,  Uitgeverij Rainbow, Amsterdam ism Uitgeverij de Arbeiderspers, Amsterdam, 2014.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s