Martinus Nijhoff: het kind en ik

martinus nijhoff

Ik zou een dag uit vissen, / ik voelde mij moedeloos. / Ik maakte tussen de lissen / met de hand een wak in het kroos.

Er steeg licht op van beneden / uit de zwarte spiegelgrond. / Ik zag een tuin onbetreden / en een kind dat daar stond.

Het stond aan zijn schrijftafel / te schrijven op een lei. / Het woord onder de griffel / herkende ik, was van mij.

Maar toen heeft het geschreven, / zonder haast en zonder schroom, / al wat ik van mijn leven / nog ooit te schrijven droom.

En tekens als ik even / knikte dat ik het wist, / liet hij het water beven / en het werd uitgewist.

Uit: Nieuwe gedichten, 1934, Bert Bakker Amsterdam

Een gedachte over “Martinus Nijhoff: het kind en ik

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s