Nicolas Henry toont: De wereld een schouwspel, de mensen haar acteurs

De Franse fotograaf Nicolas Henry is een wereldreiziger. Gezegend met een ongebreidelde fantasie trekt hij de wereld over met bijzondere ideeën, die vaak ter plekke worden uitgevoerd.

Vermoedelijk is Henry van katholieke origine. Hij komt in ieder geval wel eens in een (bij voorkeur barokke) kerk. En dan laat hij zich inspireren. In dit geval door de kerststal en de krib. Eerder al liet hij grootouders hun tent bouwen. In je kindertijd een normaal gegeven, maar hoe zou zo’n tent eruit zien als je tegen de 80 bent? Dat verbeeldde hij samen met de ouderen. Dat leverde een pracht van een fotoproject op.

Nu dan zijn nieuwste project: Cabanes imaginaires autour du monde. Daarin heeft hij mensen op allerlei plekken gevraagd hun krib, kerststal, te bedenken en uit te voeren. Van die uitvoering maakte hij foto’s. Dat leverde kleurrijke beelden op en veel glimlachende gezichten. Soms moest een heel dorp aan de slag om mee te helpen aan het resultaat.

Voor meer Nicolas Henry: http://www.nicolashenry.com

nicolas-henry-cabanes-imaginaires-2

Zo ziet een oudere tent eruit als je van de gevorderde leeftijd bent

nicolas-henry-cabanes-imaginaires-6

nicolas-henry-cabanes-imaginaires-7

nicolas-henry-cabanes-imaginaires-8

nicolas-henry-cabanes-imaginaires-5

nicolas-henry-cabanes-imaginaires-4

nicolas-henry-cabanes-imaginaires-3

nicolas-henry-cabanes-imaginaires-1

 

Advertenties

Juan Gelman: misschien past de wereld in de keuken

Misschien past de wereld in de keuken

Misschien past de wereld in de keuken / waar we praten over het kind. / De toekomst is een gezicht, een lieve naam, / bloed op weg naar deze weg.

Liefde uit zich op een vreemde wijze: / wieg, luier, de ochtendjas. / Deze gewone dingen. / Die blanke woorden.

De liefde is gegroeid. / De lente zingt in mijn zakdoek.

Uit: De dichter is een kleine God, Barber van de Pol, Maarten Steenmeijer, Atheneum, Polak & Van Gennep, Amsterdam, 2010

juan-gelman

Juan Gelman (1930 – 2014) Argentijns dichter. Gelman werd geboren in Buenos Aires als zoon van immigranten uit de Sovjet-Unie. Hij was journalist en politiek activist. Hierdoor moest hij Argentinië ontvluchten tijdens de coup in 1976, waarna hij vijftien jaren in ballingschap doorbracht in Italië, Frankrijk en Mexico. Zijn zoon en schoondochter werden tijdens het bewind van Jorge Videla vermoord. Zijn schoondochter was net bevallen van een meisje. In 2000 vond Gelman zijn kleindochter terug, die bij een gezin in Uruguay was opgegroeid.

In 2007 kreeg Gelman de Cervantesprijs, de belangrijkste literaire prijs voor Spaanstalige schrijvers.

Gerrit Komrij: paniek

komrij

Paniek

Dan zie je dichters wijze dingen schrijven / Over de dood, de Ander en meer kwalen, / Over de liefde en dat soort spookverhalen – / Maar niets daarvan komt bij jou bovendrijven.

Misschien is daar die schim van onderlijven / Of trekt een lichte geur van slijm voorbij – / Maar daar lijkt het dan toch wel bij te blijven. / Er komt geen geest uit al die vodden vrij.

Ik zal de staat van filosofie nooit halen, / Geen draden worden aan elkaar geknoopt / En er ontstaat uit zoveel noodsignalen / Geen levensles. O muis die trappenloopt.

Uit: Boemerang, Bezige Bij, Amsterdam, 2012

Willem Rozendaal voelde zich thuis in glas en op papier

rozendaal-5

Willem Jacob Rozendaal (1899 – 1971) Nederlands graficus, ontwerper en docent.

Rozendaal werkte van 1916-1924 op glas-in-loodateliers. In dezelfde periode volgde hij lessen aan academies in Den Haag en Rotterdam. Zijn eerste houtsneden dateren van 1921. Omstreeks 1921-1923 tekende en schilderde hij (kinder)portretten, min of meer in de trant van Toorop en Konijnenburg. In 1922 exposeerde hij voor het eerst bij de Rotterdamse kunstenaarsvereniging De Branding.

In 1924 verhuisde hij naar Maastricht, waar hij van 1924-1930 werkte voor De Sphinx en later voor De Kristalunie als ontwerper van glas- en aardewerk. Zijn meer ‘vrijere’ werk, vanaf 1926 vooral ex-librissen, kwam tot stand in zijn vrije tijd. Voor de uitgeverijen Boosten & Stols, W. Salm, Nijpels en de Wereldbibliotheek ontwierp hij boekbanden en hij ontwierp het omslag voor het blad Wendingen no. 3 uit 1930.

In 1937 verhuisde hij naar Den Haag en aanvaardde een aanstelling als docent aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten. Met onder anderen Paul CitroenRein Draijer en Willem Schrofer zorgde hij voor een vooruitstrevend klimaat en tot op heden leeft zijn faam voort in oud-leerlingen als Ootje OxenaarToon Wegner en Co Westerik.

In zijn Haagse periode (later Wassenaar) legde hij zich vooral toe op kleurendruk en veranderde zijn stijl in een meer expressieve vormgeving. Zijn werk wordt gerekend tot de Nieuwe Haagse School. Meer informatie via: https://grafiek-nl.blogspot.nl/search/label/Rozendaal

rozendaal-6

De ‘white soul’ van Dusty Springfield geworteld in pijn en geweld

Zelfmutilatie, roem, panische angsten, lesbisch, obsessief, gewelddadig en verslaafd aan drugs en drank. Enkele thema’s uit het leven van zangeres Dusty Springfield (artiestennaam van Mary Isabel Catherine Bernadette O’Brien, 1939 – 1999, Britse zangeres. Eén van de populairste zangeressen uit de jaren zestig met de bijnaam The Queen of White Soul).

Mary groeide op in een gezin waarin haar vader en moeder de frustraties botvierden op de kinderen. Vader en moeder hadden hun artistieke, muzikale ambities in elkaars armen gesmoord. De jonge Mary reageerde zich af door zichzelf pijn te doen. De pijn werd haar trouwe bondgenoot. Muziek bracht enige verlichting.

Aan het begin van de jaren 60 werd ze leadzangeres van The Springfields. De echte doorbaak volgde toen ze vanaf 1963 solo ging. In 1966 scoorde ze maar liefst 4 hits in Engeland. Geen enkele vrouw had dat voor haar gepresteerd. Het leverde roem op en een eigen tv-programma.

Die roem zat haar niet lekker. Het leverde panische angsten op. Volgens ingewijden ook omdat Mary worstelde met haar homoseksualiteit. Ze was bang dat haar fans dat te weten kwamen en ze haar zouden laten vallen. Mary wilde worden wat ze niet was: hetero, goed katholiek en zwart. Ondertussen had Mary relaties met tal van vrouwen. Die relaties waren  bijna altijd gewelddadig en obsessief. Ze zat haar vriendinnen regelmatig met een mes achterna.

Hoogtepunt in de muzikale loopbaan van Dusty Springfield was het album: Dusty in Memphis, een album dat laat horen waarom ze terecht de naam white soulsinger draagt. Haar reputatie bij haar zingende volgers zoals Amy Winehouse en Duffy, is voor een belangrijk deel op dit album gestoeld.

Het bracht Mary alleen maar ellende. Ze raakte mentaal in het slop en ze dreigde ten onder te gaan aan drugs en drank. In 1987 was er sprake van een korte comeback. Ze scoorde een hit met The Pet Shop Boys met What Have I Done to Deserve This?

In de jaren 90 constateerde de dokters borstkanker waarvan ze zich eerst herstelde en waaraan ze in 1999 toch bezweek. In die laatste moeilijke tijd belde ze haar ex-minnares Sue Cameron op. “I’m going to die and I’ve never done it before. I don’t know how to do it.”

Bronnen: Wikipedia; Biografieportaal.nl en Dusty. An Intimate Portrait of a Musical Legend, Karen Bartlett

Kira Wuck: mijn oma zwemt in de winterzee

kira-wuck

Foto: Peter van Tuyll

Mijn oma zwemt in de winterzee

Mijn oma zwemt in de winterzee / haar overvallers wilden dat niet geloven

ze had graag bij de maffia gewild / want die zorgen tenminste goed voor hun familie

toen The Bold and the Beautiful er tijdelijk mee stopte / dreigden mensen hun televisie uit het raam te gooien – / de wereld is mooier in andermans kamers

mijn oma liet het hek zien waar mijn moeder / ’s nachts overheen klom / en thuiskwam met gaten in haar panty- ze wees ernaar of het de drinkplaats van een kudde was / daarna haalde ze een schaar tevoorschijn

zwemmen is goed voor de weerstand / zouden jullie ook eens moeten doen / water verdraagt veel

Uit: Kira Wuck, Finse meisjes, Amsterdam 2010

Liefde: weer een liefde ten einde

Weer een liefde ten einde

Weer een liefde ten einde, als een goed citrusseizoen / of een periode van opgravingen waarbij uit de diepte / ontroerde dingen zijn opgehaald die liever waren vergeten.

Weer een liefde ten einde. En zoals wanneer een groot / huis is gesloopt en het puin afgevoerd, zo sta je op de lege / vierkante bouwplaats en je zegt: wat was dat een klein / stukje grond, waar dat huis op stond / met al die verdiepingen en mensen.

En heel uit de verte van de dalen komt het geluid / van één enkele tractor aan het werk, / en heel uit de verte van vroeger het getik / van een vork die, op een porseleinen bord, voor het kind / eigeel met suiker roert en schuimig klopt / en tikt en tikt.

1988, Yehuda Amichai, Israël

Uit: Een grote rust, Meulenhoff, Amsterdam, 1988, vertaling Tamir Herzberg

yehuda-amichai

Yehuda Amichai (1924 – 2000) Israëlisch dichter. Amichai wordt in Israël en ver daarbuiten beschouwd als Israël’s belangrijkste moderne dichter. Was één van de eersten die in alledaags Hebreeuws zijn gedichten schreef. Zijn werk werd zowel in zijn eigen land als internationaal gewaardeerd met tal van prijzen.

Gerrit Komrij vond de jaren 60 hoogmoedig

Er is geen schrijver in mijn tijd geweest die zo kon mopperen over de tijdsgeest als Winterswijker Gerrit Komrij (1944 – 2012) zaliger. Naarmate de jaren vorderden vond hij de wereld om zich heen steeds minder amusant worden. Het gaf wel meer reden tot schrijven en daarbij dipte hij zijn giftig pennetje steeds dieper in het vitriool.

gerrit-komrij

Gerrit Komrij in de onschuldige jaren

Hij moest veel en vaak afrekenen naarmate het einde in zicht kwam. Een voorbeeld. Het gaat over de jaren 60, vorige eeuw, die bij mijn generatie geboekstaafd staat als roerig.

De dwaze jaren zestig. En dwaas waren ze. IJdel en dwaas. Half bewust heb ik ze aan me voorbij laten glijden en ik herinner me ze als zelfgenoegzaam, hysterisch, kinderachtig, smakeloos en zwaar, zwaar, zwaar. Ik en dat decennium trokken niet tot wederzijds genoegen met elkaar op. Ik begreep nauwelijks waar alle drukte over ging, waar het vandaan kwam en wat het op het oog had. Zelfs de euforie nu, achteraf, van hen die er wel bewust aan deelnamen en blijkbaar wisten waar het over ging komt me aangedikt, onecht en klef voor. Als ik aan de jaren zestig denk zie ik zweterige jassen, naargeestige lokalen en vrouwen met paardekoppen. Een armoedje van hier tot ginder.

Bij zo’n overvloed aan denigrerende adjectieven van zwaar tot zweterig – heb ik de meest typerende, de meest opvallende nog vergeten: hoogmoedig.

Uit: Lof der Simpelheid, Gerrit Komrij, Singel Pockets, Amsterdam, 1988

Eddy van Vliet: na de wetten van afscheid & herfst

eddy-van-vliet

Na de wetten van afscheid & herfst

Na de wetten van afscheid & herfst / te zijn vergeten / bleek de was uit de kaars / de kinderen opgegroeid met een eigen taal / en van de wijn die, nochtans niet verschaald, / op tafel stond / werd niet meer gedronken

Uit de spiegel werd geleerd / wat ik voorspeld had / een glimlach opwaarts / vechtend tegen lijnen van leed

Brieven, treintickets en kranten weggeworpen / en met hen de data van hopen en bewegen / vrienden terugzien die niet bleven / en geen vrienden bleken

Wat waan is heb ik veracht / zonder te hebben verwacht / dat waarheid eenzaamheid is.

Uit: Na de wetten van Afscheid & Herfst, Bezige Bij, Amsterdam, 1978 

Vroeg gestorven Fiodor Vasilyev liep over van talent

Toen ik het werk van de Russische schilder Fiodor Vasilyev (1850 – 1873) bekeek, was ik onder de indruk. Het is niet alleen van een technische verfijndheid, maar ook veel. De vroeg gestorven Vasilyev (hij werd maar 23) geldt als diegene die het lyrische landschap introduceerde en was een heus wonderkind.

Bij geboorte was er eerst Fiodor en later pas een huwelijk. Zijn ouders trouwden vier jaar na de geboorte van hun kind. Vanaf zijn twaalfde moest Fiodor aan de slag. Hij verdiende de kost als postbode en als hulpje van de restaurateur van schilderijen. Na zijn vader’s dood moest de kleine man ook nog eens als enige zorgen voor de inkomsten van het gezin.

Vanaf 1863 zag Fiodor kans om zich in de avondopleiding van de schildersschool te wurmen. Hij werd het oogappeltje van de vele aanwezige schilders, die de zorg voor hem op zich namen.

In 1866 kwam Ivan Sishkin in het leven van Fiodor. Deze had meer dan gemiddelde belangstelling voor zijn zus Evgenia. Sishkin zag het talent van de jongen en leerde hem de fijne kneepjes van het schilderen van landschappen. Vanaf 1867 werkten de twee samen in het maken van landschappen. Ondertussen bracht Sishkin, Vasilyev in contact met twee andere bekende schilders: Repin en Kramskoi.

Kenners zeggen dat in het vroege werk van Vasilyev veel invloeden van de Franse Barbizon-school te herkennen zijn. Technisch nog niet zo briljant maar zeker zo expressief en in ieder geval wist hij wat hij schilderde.

In 1870 ging hij met Repin de rivier de Volga af om te tekenen en te schilderen. Dat leverde een aantal schilderijen op die direct de aandacht trokken tot aan de Tsaren-familie aan toe. Hij kreeg toestemming om naar de Keizerlijke Academie voor de Kunsten in Petersburg te gaan. Toen al werd hij het wonderkind genoemd.

fyodor_vasilyev-2Toen tuberculose werd geconstateerd (1872) kon hij niet langer in Petersburg blijven. Hj trok naar de Krim om te herstellen. Kost en inwoning kreeg hij gesponsord onder voorwaarde dat hij met schilderijen zijn schuld afloste.

Tijdens zijn verblijf op de Krim kon hij maar moeilijk wennen aan de nieuwe omgeving. Lang bleef hij de landschappen schilderen die hij zich herinnerde. Ten slotte gaf hij zich over aan het schilderen van het Krim-landschap. De eerste berglandschappen verschenen. Het zouden zijn laatste werken zijn. Op 23-jarige leeftijd overleed hij in Jalta.

fyodor_vasilyev-3De Russische kunstwereld had een wonderkind verloren. Er werd door collega’s geroepen dat Vasilyev hen geleerd had de hemel te ontdekken. Zijn invloed op de generaties die kwamen, was groot. Levitan, Serov en Borisov-Muratov verklaarden dat Vasilyev grote invloed op hun werk had gehad.

fyodor_vasilyev-6

Bron: Wikipedia