De ‘white soul’ van Dusty Springfield geworteld in pijn en geweld

Zelfmutilatie, roem, panische angsten, lesbisch, obsessief, gewelddadig en verslaafd aan drugs en drank. Enkele thema’s uit het leven van zangeres Dusty Springfield (artiestennaam van Mary Isabel Catherine Bernadette O’Brien, 1939 – 1999, Britse zangeres. Eén van de populairste zangeressen uit de jaren zestig met de bijnaam The Queen of White Soul).

Mary groeide op in een gezin waarin haar vader en moeder de frustraties botvierden op de kinderen. Vader en moeder hadden hun artistieke, muzikale ambities in elkaars armen gesmoord. De jonge Mary reageerde zich af door zichzelf pijn te doen. De pijn werd haar trouwe bondgenoot. Muziek bracht enige verlichting.

Aan het begin van de jaren 60 werd ze leadzangeres van The Springfields. De echte doorbaak volgde toen ze vanaf 1963 solo ging. In 1966 scoorde ze maar liefst 4 hits in Engeland. Geen enkele vrouw had dat voor haar gepresteerd. Het leverde roem op en een eigen tv-programma.

Die roem zat haar niet lekker. Het leverde panische angsten op. Volgens ingewijden ook omdat Mary worstelde met haar homoseksualiteit. Ze was bang dat haar fans dat te weten kwamen en ze haar zouden laten vallen. Mary wilde worden wat ze niet was: hetero, goed katholiek en zwart. Ondertussen had Mary relaties met tal van vrouwen. Die relaties waren  bijna altijd gewelddadig en obsessief. Ze zat haar vriendinnen regelmatig met een mes achterna.

Hoogtepunt in de muzikale loopbaan van Dusty Springfield was het album: Dusty in Memphis, een album dat laat horen waarom ze terecht de naam white soulsinger draagt. Haar reputatie bij haar zingende volgers zoals Amy Winehouse en Duffy, is voor een belangrijk deel op dit album gestoeld.

Het bracht Mary alleen maar ellende. Ze raakte mentaal in het slop en ze dreigde ten onder te gaan aan drugs en drank. In 1987 was er sprake van een korte comeback. Ze scoorde een hit met The Pet Shop Boys met What Have I Done to Deserve This?

In de jaren 90 constateerde de dokters borstkanker waarvan ze zich eerst herstelde en waaraan ze in 1999 toch bezweek. In die laatste moeilijke tijd belde ze haar ex-minnares Sue Cameron op. “I’m going to die and I’ve never done it before. I don’t know how to do it.”

Bronnen: Wikipedia; Biografieportaal.nl en Dusty. An Intimate Portrait of a Musical Legend, Karen Bartlett

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s