Vieira: in de slavenhaven, gedicht bij de zee in dit jaar 1970

slavenschip-de-Leusden-aan-boord4

In de slavenhaven, gedicht bij de zee in dit jaar 1970

Hoewel het blauw / helder is / en in wit verdwijnt / op het fijne zand, / en de wind de diepte der palmen / tot gezangen snijdt, / is er nog steeds het bloed / dat fluistert in de golven; / op volle zee verflarden / de gewonde kreten van slaven. / Boven de oude graven en het voormalige fort / van door het zout vervormde steen, / slapen warm / de vette hagedissen, / maar toch klinkt / tussen de gaten / pijnlijk en aanwezig / het snikken van kinderen / en het klagen van bruiden, / tot begeleiding van het wiegen / van slavenschepen.

Sérgio Vieira (1941), Mozambiquaans

Vertaling Harrie Lemmens

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s