Lydia Dalmijn: neusvoetend

Lydia Dalmijn loopt niet met haar leed te koop. Dat is het heel eigene, het verborgene in deze gedichten, die regel op regel verrukken door de oorspronkelijke beelden. Er is iets kinderlijks in deze gedichten, die in wezen allerminst kinderlijk zijn, maar uitingen van een ‘door poëzie bezeten’ vrouwenhart. Uit alle gedichten stijgt verwondering op over het leven, een verwondering, vervuld met blijde schrik.

Koos van Doorne

Neusvoetend

neusvoetend zoek ik / de stem uit zijn ruige pij / ’t zelfstandige stuur van zijn benen / de bezwerende paardetong / zijn appeletende handen / de wees van zijn verdriet – / hij snijdt het brood in mijn keel / hij heft mijn geur uit tot de vleugels / hij maakt mij intens verlegen / om de lichte wolk van mijn schoot / hij denkt duidelijk hevig: jij weet ’t / ik zeg: vertel / tussen ons groeit de engel van vroeger / we durven wel

Uit: Nederlandse dichteressen – Nel Noordzij, Bezige Bij Amsterdam, 1957

Lydia-DalmijnLydia Dalmijn (1928). Over Lydia Dalmijn kon ik niet veel vinden. Wel dat ze in Nijmegen geboren werd en 8 dichtbundels uitbracht waarvan de laatste Tekens van de wind in 2015 verscheen. De jaren 80, vorige eeuw, waren, gezien de frequentie waarmee dichtbundels verschenen, haar productiefste.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s