Elke Erb: Liebesgedicht

Liebesgedicht

Als auf dem Perron seine Stirn und Wangen um die blauen Augen weiss segelten, weisse Wölkchen über blauen Himmel, und das Schwarz der Locken flockte, Wolken schwarz auf eine Himmel blau, stach mich, dass er so verfallend aussah; verwünscht, verwünscht, ich kann ihn pflegen, das Haar ihm schneiden gleich nach meiner Rückkehr, so dass er aussieht wie ein nacktes Kind.

Liefdesgedicht

Toen op het perron zijn voorhoofd en wangen wit om zijn blauwe ogen zeilden, witte wolkjes over een blauwe hemel, en het zwart van zijn krullen dwarrelde, wolken zwart tegen een hemel blauw, stak het mij dat hij er zo vervallend uitzag; vervloekt, vervloekt, ik kan voor hem zorgen, zijn haar knippen meteen na mijn terugkeer, zodat hij eruitziet als een naakt kind.

31. Erlanger Poetenfest 2011 26 August 2011 Übersetzerwerkstatt Ausstellung Falkner Menschik Kunstverein Preisverleihung Balleis Wangemann Rakusa Stolterfoht Atom Glaser Weyh

Elke Erb (1938)

Uit: Der Faden der Geduld, Aufbau Berlin, 1978

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s