Middellandse Zee: Côte d’Azur

cote d'azur

Côte d’Azur

Grootouders sliepen in grijze / paleizen, schommelden in volle / havens, wuifden naar ijsventers.

Wij lieten de kinderen zwemmen / in bremzout water. Alle weemoed / is naar de kust gekropen,

wij lopen tot de knieën door / stroperig verlies en denken / louter aan jaren, aan later.

Anna Enquist (1945)

Uit: Klaarlichte dag, Arbeiderspers Amsterdam, 1996

Advertenties

Een sardien die niet kan zwemmen?

Uit: Autobiografie van een sardien

Ik kan niet zwemmen, ik heb nooit leren zwemmen, ondanks de pogingen die ik ieder jaar in het zomerseizoen onderneem. Ik ben een keer door een oude Engelse dame uit de zee bij Fregene gered toen ik op het punt stond te verdrinken. Een ander keer ben ik, weer bij Fregene, op het droge gebracht door een blond meisje, een biologiestudente. In het zand van Fregene zitten veel kuilen. Je loopt in het water en raakt met je voeten het zand, af en toe beweeg je je armen en doet net of je zwemt en dan voel je ineens geen bodem meer onder je voeten en zak je dieper het water in, je gaat kopje-onder, je voelt dat je naar beneden wordt getrokken door een geheimzinnige kracht, het is de zwaartekracht. Ik zak gewoon naar beneden omdat ik zwaarder ben dan water. Het is niet gezegd dat alle mensen hetzelfde soortelijk gewicht hebben, volgens mij hebben zwemmers veel lucht in hun lichaam, daardoor kunnen ze blijven drijven. Er zijn zwemkampioenen die zich voor de wedstrijd laten oppompen, dat heb ik in een krant gelezen.

luigi MALERBALuigi Malerba (1927 – 2008)

Uit: Dopo il pescecane, Casa Editrice Valentino Bompiani, 1979. Vertaling: Pietha de Voogd

Miranda July verwondert zich over de wereld en laat zich beïnvloeden

Eerst was er deze film.

De Amerikaanse Miranda July (geboren als Miranda Grossinger, 1974) brak door met een film maar ontwikkelt zich als: scenarioschrijver, acteur, schrijver en kunstenaar. Een multi-talent en vooral ‘vreemde snuiter’. Want wie haar werk bekijkt of leest valt op hoe uniek en eigenzinnig deze dame is.

In haar roman Het kiest jou verhaalt ze over haar ontmoetingen met Amerikanen die in een advertentieblad iets te koop hebben gezet. Ze gaat op pad met fotografe Brigitte Sire en legt de verhalen van de verkopers vast: ontroerend en bijzonder en zeker ook humoristisch. Allemaal mensen die inspireren, geïsoleerd leven en op zoek zijn naar verbinding. Allemaal op zoek naar die onzichtbare wereld waar geluk en rijkdom op de mens wacht.

BrigitteSire_Domingo

Een voorbeeld. De man heet Domingo. Miranda is in hem geïnteresseerd geraakt omdat de alleenstaande man in zijn slaapkamer foto’s heeft hangen van Mooie Meisjes met Babies.

Domingo: Ik heb, eh, fantasieën en zo, dan doe ik net alsof ik een politieman ben, weet je, een hulpsheriff, dat soort dingen.

Miranda: Wanneer begon je te verzamelen?

Domingo: Ik doe het al een tijdlang. Ik begon ermee toen ik voor de middelbare school was geslaagd. Ik zou nooit een politieman of een hulpsheriff of iets in die richting kunnen worden. Toen begon ik te fantaseren dat ik een rechter was, dat ik een politieman was, dat ik een hulpsheriff was, en daarna ging ik op onderzoek uit – ik bel en ga kijken wat hun werk inhoudt. Ik ben ook onder psychologische, psychiatrische behandeling, en vertel dit dus aan mijn therapeut. Hij zei, nou, als het iets is wat je niet afleidt van andere zaken, dan is het niet erg om fantasieën te hebben zolang je maar niet aan mensen vertelt dat je bent wat je fantaseert. En het zit allemaal in mijn hoofd. En dan plak ik foto’s aan de muur dat ik een rechter ben, dat ik een gezin heb, dat ik een auto heb, dat soort dingen. Ik moet het voor me zien om het werkelijkheid te kunnen laten worden in mijn hoofd. Want als ik ze niet aan de muur plak…

Miranda: Dan heb je geen beeld.

Domingo: Ik kan het niet helder krijgen in mijn hoofd. Dus moet het iets zijn wat, hm…

Miranda: Je moet het kunnen zien.

Domingo: Ik kan ernaar kijken en dan komt het tot leven. Ik ga naar de bibliothecaris, mijn vriendin, en zij is degene die al deze foto’s voor me vindt. Ze weet waar ik ze voor gebruik, dus ze weet dat ik nooit iets verzamel wat, hm, weet je… naaktfoto’s of zoiets.

Miranda: Het is het gezinsleven.

Domingo: Ja, met kinderen en dat soort dingen. Weet je, ik doe dit al jaren, en meestal verwissel ik mijn foto’s als ik aan verandering toe ben, iemand anders wil zijn.

Uit: Het kiest jou, Bezige Bij Amsterdam, 2012, vertaling: Waldemar Noë

E.A. Poe: tot Helene

Tot Helene

Heleen, uw schoonheid is me als die / Nicese barken van weleer, / die zeilend over geur’ge zee, / voerden de zwerver moe, van veer / naar eigen kusten weer.

De zwerveling van pool tot pool, / Najade, uw lokken en gelaat / brachten weer thuis hem uit de dool, / naar die pracht, die Hellas heet / en die glorie: ’t Capitool.

De agaten lamp geheven zie / ‘k in glanze vensternis geplant / uw beeltenis in stat’ge stand, / o Psyche, uit die dreven die / zijn heilig land.

edgar_allan_poe_by_crisvector-d3jswe4[1]

Edgar Allan Poe (1809 – 1841), (Noord) Amerikaans

vertaling: J.A. Rispens

Uit: Aan een droom vol weelde ontstegen – Gerrit Komrij, Meulenhoff Amsterdam, 1982

Ernst Jandl: von einen sprachen

von einen sprachen

schreiben und reden in einen heruntergekommenen sprachen / sein ein demonstrieren, sein ein es zeigen, wie weit / es gekommen sein mit einen solchenen: seinen mistigen / leben er nun nehmen auf den schaufeln von worten / und es demonstrieren als einen den stinkigen haufen / denen es seien. es nicht mehr geben einen beschönigen / nichts mehr verstellungen. oder sein worten, auch stinkigen / auch heruntergekommenen sprachen-worten in jedenen fallen / einen maskn vor den wahren gesichten denen zerfressenen / haben den aussatz. das sein ein fragen, einen tötenen.

over een taal

schrijven en praten in een in verval geraakte taal / zijn een demonstreren, zijn een het laten zien hoe ver / het gekomen zijn met zo een: zijn mesterig / leven hij nu nemen op de scheppen van woorden / en demonstreren het als een de stinkende hoop / die het zouden zijn. er bestaan niet meer een vergoelijken meer / niet meer geveins. of zijn woorden, ook stinkende / ook in verval geraakte talen-woorden in elken gevallen / een masker voor de ware gezichten die zijn opgevreten / door de pest. dat zijn een vragen, een doden.

Jandl-Ernst

bron foto: welt.de

Ernst Jandl (1925 – 2000)

Dood: twelve songs IX

hond met bot

Twelve songs IX

Stop alle klokken, maak de telefoon kapot, / Belet de hond te blaffen met een lekker bot, / Leg de piano’s het zwijgen op en breng met stille trom / De kist naar buiten, dat de rouwstoet komt.

Laat vliegtuigen cirkelen kermend boven ons hoofd / En in de lucht de boodschap kerven Hij is dood, / Knoop elke stadsduif crêpe strikken om de witte kraag, / Dat de verkeerspolitie zwartkatoenen handschoenen draagt.

Hij was mijn noord, mijn zuid, mijn oost en west, / Mijn werkweek en mijn zondagsrust, / Mijn dag, mijn nacht, mijn woord, mijn lied: / Ik dacht dat liefde eeuwig was: zo is het niet.

De sterren zijn niet welkom nu: doof ze terstond, / Omwikkel de maan en ontmantel de zon; / Giet oceanen leeg de veeg de bossen schoon, / Want er is niets meer nu waar ooit nog iets van komt.

Wystan Hugh Auden (1907 – 1973), Amerikaans

Ongepubliceerd, vertaling Koen Stassijns

Jamie Hawkesworth verwondert zich en legt dat vast in zijn foto’s

jamie hawkesworth 1jamie hawkesworth 3jamie hawkesworth 5

Fotograferen is een ontwapenend subtiele handeling van waarnemen en dan wachten tot een onderwerp zich aandient. Het is mijn favoriete medium, omdat het onze waarnemingen kan versterken en de unieke waarachtigheid die schuilgaat achter onze ontmoetingen kan vastleggen. Dit blijvende en geduldige medium geeft richting aan onze gezamenlijke, veelzijdige verwondering over het feit dat we bestaan. Aldus de Britse fotograaf Jamie Hawkesworth.

jamie hawkesworth 2jamie hawkesworth 4jamie hawkesworth 6

Martin Reints: langs wachtende auto’s

Langs wachtende auto’s

voor Stan Lapinski

Het dorp was van jullie

de mensen die er woonden / onderbraken hun gang naar de winkels / en bespraken wat ons voorbijkomen opriep

zo liepen wij, / onze hoofden vol verhalen, foto’s, aria’s, / al wat achter ons lag, / tot aan de rand van deze wereld

toen werden we aangegrepen – / niet zozeer door iets wat daar gebeurde / maar meer algemeen: / overrompeld

en voor een moment waren we verzoend / met een soort gedachteloosheid.

martin Reints

Martin Reints (1950)

Uit: Lichaam en ziel, Bezige Bij Amsterdam, 1992

Middellands Zee: oude mensen in Zuid-Frankrijk

zomer-2014

bron foto: enjoythegoodlife.nl

Oude mensen in Zuid-Frankrijk

In stilstaande auto’s wachten ze op de dood / een krant voor hun gezicht gevouwen

aan restauranttafels, het eten op / boerend over altijd dezelfde rekening

op een bank onder het beeld van Queen Victoria / of le Roi Albert, te oud om weg te dromen

hun kaak is hen zo zwaar / dat hun mond ervan blijft openstaan

wat was hun leven? / willen we svp hun kleinkinderen zien?

ze voerden bevel in vele landen, Afrika, China / en wat is ervan gebleven?

een kleine rente, een beeldje op de schoorsteen / de kleur van kerry in hun vel

toch zal het ook ons zo vergaan / vergeet ’t niet, daar helpt geen lieve minnaar aan.

Remco Campert (1929)

Uit: Hoera Hoera, Bezige Bij Amsterdam, 1965

Wordsworth: sonnet op het sonnet

Sonnet op het sonnet

Smaal niet, al voorhoofd fronsend, op het klinkdicht, uit / miskenning van zijn roem: Shakespeare ontsloot zijn hart / met zulk een sleutel, en Petrarca’s liefdesmart / werd, als door luitmuziek, verzoet door dat geluid; / en Tasso, duizendmaal bespeelde hij die fluit; / Camoëns ballingsleed werd dáárdoor minder hard; / ’t blinkt hel – een mirteblad – te midden van het zwart / cipresseloof waarmee de grote Dante omsluit / zijn zienersvoorhoofd; het verlichtte – een glimwormlicht – / de zachte Spencer toen, ver van zijn feeënland, / hij tobde op donkre wegen; toen een nevel dicht / rondom op Miltons paden viel, werd in zijn hand / een schel klaroenend instrument uit het sonnet; / zieldrift – te zelden, ach! – blies hij in die trompet.

(c) The Wordsworth Trust; Supplied by The Public Catalogue Foundation

William Wordsworth (1770 – 1850), Brits

vertaling J. Decroos

Uit: Aan een droom vol weelde ontstegen – Gerrit Komrij, Meulenhoff Amsterdam, 1982