Fleur Bourgonje: paden

Begur-Sa-Tuna-Beach

Begur Sa Tuna, Catalonië, Spanje

Paden

Alfonsina wil naar Tarragona. / Op het hoogste punt van Begur staat haar huis / onomstotelijk, rechtop, eromheen gesteente / met scheuren waarin schorpioenen wonen / onzichtbaar in de zon, levensgroot, / niet te doorgronden niet te horen.

Wat beukt de zee tegen haar leven, / ze is geen rots; wat gaat de wind tekeer. / Toch liggen achter de kaap de schepen stil / en de rijpe vijgen vallen niet van de boom, / tekeer gaan de woorden, het is de taal / die beukt, het zijn tonen.

Waarheid is in Tarragona, drijft in willekeurig welke zee. / Alfonsina doet de luiken dicht / slaat de bedauwde raggen weg: Adeu, adeu. / En de visser vist, hij sleept het net over de bodem / van zijn ziel, hij sleept maar door / terwijl zij het pad afrolt,

ongezien; er rolt zoveel naar beneden / alles van gewicht komt op een dieptepunt terecht / blijft daar liggen tot een nieuwe schok / het in beweging brengt, er slepen zoveel netten / over bodems van zielen zonder dat de vangst / omhooggetrokken wordt.

Fleur Bourgonje (1946)

Uit: Sintering, Atlas Amsterdam, 2000

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s