Byron: ze schrijdt in schoonheid

byronZe schrijdt in schoonheid

Ze schrijdt in schoonheid, zoals ’n nacht / die helder is, vol sterren staat; / licht en donker, klare pracht / komt in haar ogen, haar gelaat: / vertederd tot een licht dat zacht / de mooiste dag achter zich laat.

Meer schaduw, of wat minder licht, / verzwakt de eed’le gratie; / die gaf haar lokken, haar gezicht, / hun naamloze staatsie; / en alle zoets waar zij aan dacht / droeg bij aan haar serene pracht.

En om haar mond, en op haar wangen, / speelt zacht en zonder vragen / een lach, een blos, een stil verlangen / naar vroeg’re, schone dagen; / haar ziel heeft alle rust ontvangen / om zuiver te behagen!

Lord George Gordon Byron (1788 – 1824), Brits

Uit: Aan een droom vol weelde ontstegen – Gerrit Komrij, Meulenhoff Amsterdam, 1982, vertaling Peter van Zonneveld

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s