Louis Paul Boon herinnert zich de oorlog als kind

Het is zondagmorgen. In de zondagmorgen is er iets dat ik niet zeggen kan: waarom is er niet mėėr zondagmorgen? Daar komt weer een lange sliert mannen met hun petten en hun knapzak. Hier en daar loopt er een soldaat naast, met een geweer tegen de schouder. Ik kijk ernaar, zoals ik naar het snuistergoed van Valentine kijk: naar iets dat in de zondagmorgen gebeurt. Ik kijk ook naar een man die plots wegloopt; hij komt naar mij toegelopen. Ik peins dat er iets is, ik begin ook te lopen. De soldaat zet zich op de knie en richt zijn geweer naar ons. De man valt naast mij neer. Is het een heel klein wolkje stof dat uit zijn rug komt? Hij ligt daar. De bijgang is seffens vol bloed. Heeft Hortence de Vijl mij in haar huis binnengetrokken? Ik sta naast Hortence de Vijl en kijk vanachter het mandje sprot naar de straat. De sprot ruikt heerlijk. Een vrouw komt met emmers water de bijgang schuren.

lp boonLouis Paul Boon (1912 – 1979), Belgisch

Uit: Memoires van een kleine jongen; uit: Reservaat – Louis Paul Boon, Arbeiderspers Amsterdam, 1954

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s