W.F. Hermans beschrijft het geluk van de blinde fotograaf

Uit: De blinde fotograaf

Maar nu moet u goed begrijpen wat er gebeurde toen hij dat kleine fototoestel had. Hij zei tegen mij: om te fotograferen, daar heb ik jou niet voor nodig. Ik houd het toestel voor mijn buik en de sluiter die vind ik op de tast. Met de kijker was het wat anders, toen kon jij mij direct vertellen wat  jij door de kijker zag. Maar als jij fotografeert, dat komt op hetzelfde neer als dat ik het zelf doe, want jij kunt mij evenmin vertellen wat er op de foto staat, als dat ik het zelf kan zien. Jij moet wachten, net als iedereen, tot de foto ontwikkeld is en afgedrukt en wie weet is het dan te laat, hoogstwaarschijnlijk ben je het dan zelf vergeten wat het voorstelt, je bent zo stom. Geef mij dat fototoestel maar, blijf eraf met je vingers, ik doe het zelf!

Zo praatte hij, soms waar iedereen bij was.

Ik had alles voor Guibal over, zijn vader trouwens ook. We lieten hem zijn gang gaan. Iedere middag ging ik met hem wandelen en hij fotografeerde dat het een lust was. Zodoende is het, zoals ik al zei, niet zeker of hij de kijker vaarwel gezegd heeft omdat de riem schrijnde in zijn hals of dat hij het gedaan heeft omdat hij niet langer wilde dat ik hem vertelde wat er was te zien. Hoe dat ook mag wezen, hij was gelukkig, hij fotografeerde dat het een aard had! Zo nu en dan hield hij zijn duim voor de lens, maar daar ging het niet om, als hij maar gelukkig was.

wf hermans

(bron foto: gahetna.nl)

W.F. Hermans (1921 – 1995)

Uit: Een landingspoging op Newfoundland – W. F. Hermans, Van Oorschot Amsterdam, 1957

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s