‘Marlon Cruz, niet naar buiten gaan!’

Kratochvil-paradijsvogels

foto: Antonin Kratochvil

Ik had wel dood kunnen gaan, die nacht dat ik de weg kwijtraakte, niet alleen omdat de dood me zelf op mijn schouder tikte, maar ook omdat ik er verschrikkelijk naar verlangde. Ik dacht nu met begrip terug aan al die keren dat Reina had gezegd: laten we er een eind aan maken, waar uiteindelijk niemand meer van opkeek omdat ze het al zo vaak had gezegd.

‘Laten we er een eind aan maken,’ zei ze woedend bij elke tegenslag.

Ik was niet alleen bang voor Reina’s leven maar voor dat van iedereen, ook voor het mijne, waar ik vreemd genoeg zuinig op was, misschien vanwege die zwartgallige liefde die ik altijd voor het leven heb gevoeld. Een liefde die duurde tot de nacht dat ik de wanhopigste mens op aarde was, toen ik voor het eerst dacht: liever dood dan levend zonder Reina. Maar juist die herinnering aan haar rare ideeën bracht me tot de conclusie dat ik best nog een paar stappen kon zetten.

Toen ik begon te rennen wist ik dat ik haar kwijtraakte, dat ik zelf in een razend tempo de weg kwijtraakte. Terwijl ik vluchtte voor de politieagenten dacht ik aan haar, aan haar woedende mond nadat ze had geschreeuwd: Marlon, niet naar buiten gaan!

Maar mijn kwaadheid telde net zo goed, en ik liep naar buiten zonder te vermoeden dat ik die nacht zou verdwalen in het grootste, ingewikkeldste labyrint op aarde, waar ik het moest doen met die laatste herinnering aan Reina’s woeste gezicht, dat naar me roept zoals mijn moeder me waarschuwde toen ik klein was: Marlon Cruz, niet naar buiten gaan!

Jorge Franco (1962, Colombiaan)

Uit: Paradijsvogels – Jorge Franco, Meulenhoff Amsterdam, 2001

Wat een indrukwekkend boek is dit! Een liefdesgeschiedenis, een road-movie (ja, want de beelden zijn cinematografisch van aard), een actueel verhaal over het lot van migranten, de beschrijving van een zoektocht naar geluk in een wereld die dat geluk niet kent of ontkent. Een verhaal over ongelijkwaardige liefde. Marlon houdt echt van Reina, terwijl je van Reina sterk de indruk overhoudt dat ze Marlon gebruikt als middel naar haar geluk. Je zou haar een golddigger kunnen noemen ware het niet dat Marlon straatarm is. Reina probeert via Marlon aan de armoede te ontkomen en New York is haar doel.

Elk moment heb je het idee dat het kwartje de goede kant op gaat vallen. De ontknoping is een verrassing. Wie voor een kwartje geboren is, zich daaraan ontworstelt, gaat teleurstellingen tegemoet. Maar die tocht naar geluk is een spannende en het verhaal daarover is overtuigend. Gaan lezen dus! (Waarom is van dit boek nog geen film; het schreeuwt om verfilming!)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s