Als je partner niet deugt… (volgens Annie Proulx)

annie proulx,

E. Annie Proulx, bron foto: the Sunday Times

Hoofdpersoon Quoyle verliest zijn vrouw Petal bij een ongeluk. Met de dood van deze meedogenloze veroveraarster begint het verhaal van Scheepsberichten. Proulx‘ roman beschrijft de verhuizing van de gedesillusioneerde Quoyle en zijn dochters naar de streek waar hun voorouders vandaan komen. Daar, in een klein vissersdorpje waar de elementen vrij spel hebben, vindt de goeiige Quoyle binnen een jaar wat hem sinds zijn vroege jeugd is onthouden: respect en liefde. Hij wordt hoofdredacteur van de plaatselijke krant waar hij als compilator van de scheepsberichten is begonnen, en krijgt een relatie met de jongbestorven weduwe Wavey die, als een van de eersten in Quoyle’s leven, niet afgeschrikt wordt door zijn ‘onvermogen om er normaal uit te zien’.

Deels uit: nrc.nl/verleid-met-zeehondevinnetaart-het-milde-absurdisme-door Pieter Steinz (1995)

Hij zou het zeggen. ‘Petal ging vreemd. Ze viel op andere mannen’, zei Quoyle. In het midden latend hoezeer ze op andere mannen viel, en op hoeveel andere mannen. Maar Wavey begreep het wel, ze siste. Had ze niet al vermoed dat er een vuiltje aan de lucht was? Zoals Quoyle over zijn liefde praatte, maar nooit over de vrouw? Nu kon ze zelf ook wel een van haar geheime laatjes opentrekken.

‘Weet je’, zei ze. ‘Herold.’ Dacht aan Herold, die, stinkend naar sigaretten, rum en ander vlees, tegen de ochtend aan kwam struikelen en zich naakt tussen de lakens liet glijden, zijn schaamhaar nog plakkerig van zijn drukke nacht. ‘Het is maar kutsap, wijf,’ had hij gezegd, ‘en hou nou je bek.’ Ze ademde diep uit en zei nogmaals: ‘Herold.’

‘Mmm’, zei Quoyle.

‘Herold’, zei Wavey, ‘was een rokkenjager. Hij beschouwde mijn lichaam als een soort trog. Waar hij, na hen, nog eens kwam slurpen en slobberen. Het voelde alsof hij in me braakte, als hij klaarkwam. En dat heb ik nog nooit tegen iemand gezegd, alleen tegen jou.’

Een lange stilte. Quoyle schraapte zijn keel. Kon hij haar aankijken? Bijna.

‘Ik weet nu iets dat ik een jaar geleden nog niet wist’, zei Quoyle. ‘Petal deugde niet. En misschien dat ik daarom van haar hield.’

‘Ja’, zei Wavey, ‘met Herold was het net zo. Net alsof je het gevoel hebt dat dat het enige is wat je verdient. En hoe erger het wordt, hoe meer je ervan overtuigd raakt dat het je verdiende loon is, want anders zou het wel anders zijn. Snap je wat ik bedoel?’

E. Annie Proulx (1935, USA)

Uit: Scheepsberichten, De Geus Breda, 1993; vertaling Regina Willemse

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s