Alex Boogers laat lachen om de regen

Alex-Boogers-Foto-Krijn-van-Noordwijk

foto: Krijn van Noordwijk; bron foto: dordtcentraal.nl

In Het Waanzinnige van Sneeuw laat Alex Boogers (1970) hoofdpersoon Remy in het ziekenhuis belanden. Daar ontmoet hij Daniël. Daniël heeft leukemie en gaat zijn dood tegemoet. Daniël is erg jong en kijkt op naar Remy. Als beiden afscheid moeten nemen omdat Daniël gaat sterven, ontspint zich volgende dialoog:

‘Eigenlijk,’ zei ik tegen Daniël, ‘hou ik wel van de regen, maar dan moet het wel heel hard regenen. Het moet plenzen. Zo’n stortbui. Ik hou ervan om in zo’n stortbui te lopen, dus zonder paraplu, en dat ik dan helemaal nat word. Wanneer de straten klimmen, zeg maar, en alles wordt schoongespoeld, en dat je alleen nog maar het gekletter van de regen hoort. Daar hou ik van. Het zou dan ook mooi zijn als je op zo’n moment iemand tegenkomt, iemand die je kent en die ook helemaal natgeregend is, maar die er ook niet om geeft. En dat je elkaar dan aankijkt en je bedenkt dat je elkaar nooit zo hebt gezien, zo doorweekt, zo stralend, en dat je elkaar niet kunt verstaan door het gekletter van de regen, en dat het enige wat je kunt doen is om elkaar lachen. Daar hou ik van.’

(..)

De dingen die ik zou moeten zeggen, die vergeet ik min of meer. Ik denk er wel de hele tijd aan om ze te zeggen, maar op de een of andere manier vergeet ik het gewoon, of dan zeg ik wel iets, maar dan zeg ik heel iets anders dan wat ik wil zeggen. Dan begin ik over het weer te ouwehoeren. Over het weer!

Uit: Het waanzinnige van sneeuw, Podium Amsterdam, 2002

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s