Miranda July: ‘er is niets waar een baby uit kan komen’

mirandajuly

bron foto: dailypublic.com

Miranda July (1974, USA) maakte met de film Me and You and Everyone We Know een verpletterende indruk op me. Een soort mozaïek-film waarin we verschillende karakters volgen en waarbij de verhaallijntjes pas aan het einde zichtbaar worden. July speelde zelf 1 van de hoofdrollen. Sfeer en de nadruk op de onderlinge, moeizame relaties deden aan Woody Allen denken. Humor en bittere ernst (tragie-komedie?) wisselden elkaar af. Na afloop zit je met veel vragen (‘waar keek ik naar?’), maar de verwondering zorgde ervoor dat de film indruk maakte. Een uniek talent openbaarde zich.

Ik ben July blijven volgen en wat bleek? Ze is ook een oorspronkelijk schrijver. Ze schrijft korte verhalen en deed een poging haar omgeving te duiden. Dat deed ze in Het Kiest Jou. In dit boek reist ze de States rond om mensen te interviewen die speciale waar op ‘Marktplaats’ verkopen. Dat levert prachtige verhalen op en het inzicht dat ‘gewoon’ een rekbaar begrip is.

En onlangs wist ik Niemand hoort hier meer dan jij te scoren, een bundeling korte verhalen. En ook hier die vreemde mengeling van ernst en humor en een volledig authentiek perspectief op de werkelijkheid. Ook in dit boek ontbreekt haar typische humor niet, waarvan hieronder een voorbeeld.

Ik zal je iets vertellen over Vincent. Hij is een voorbeeld van de Nieuwe Man. Misschien heb je dat artikel over de Nieuwe Mannen in het laatste nummer van True gelezen. Nieuwe Mannen staan nog dichter bij hun gevoel dan vrouwen, en Nieuwe Mannen huilen. Nieuwe Mannen willen kinderen, ze verlangen ernaar te baren, dus soms als ze huilen dan is het omdat ze dit niet kunnen; er is niets waar een baby uit kan komen. Nieuwe Mannen geven, geven en geven maar. Zo is Vincent. Ik zag een keer dat hij Helena een massage gaf op de gedeelde patio. Dit heeft iets ironisch, want een massage zou beter aan Vincent besteed zijn. Hij heeft een milde vorm van epilepsie. Mijn huisbaas vertelde me dat toen ik hier introk, als voorzorgsmaatregel. Nieuwe Mannen zijn vaak nogal broos, en Vincent heeft ook nog een baan als art-director, absoluut een Nieuwe Mannen-beroep. Hij vertelde me dit op een dag toen we op hetzelfde moment het pand verlieten. Hij is art-director bij een tijdschrift dat Punt heet. Dat is een curieus toeval, want ik ben floormanager bij een drukkerij, en we drukken soms tijdschriften. We drukken Punt niet, maar we drukken wel een tijdschrift met net zo’n soort naam, Positieve. Het is eigenlijk meer een nieuwsbrief; het is voor mensen die seropositief zijn.

Uit: Niemand hoort hier meer dan jij, Bezige Bij Amsterdam, 2007

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s