Jenny Saville schildert groteske vrouwelijke figuren

De Britse kunstenaar Jenny Saville (1970) schildert figuratief en vooral portretten van vrouwen, veelal naakt afgebeeld. Zelf zegt ze in 1 van de video-bijdragen, dat ze altijd abstract begint maar als vanzelf op beelden uitkomt. Wat haar werk (wereld)beroemd maakte, is de zittende vrouw. Een toelichting op dat werk en het werk van Saville in het algemeen volgt in de eerste video-bijdrage.

In de volgende video-bijdrage is Saville zelf aan het woord over haar werk.

j saville 2j saville 6

j saville 7

j saville 3j saville 5

j saville 8

Wiel Kusters: journey of the magi

Journey of the magi

waren deze heren op weg / in de wintersneeuw? / ik zag hoe de wind hun voeten / wegblies, hun sporen dichtwierp, / hoe zonder gevolg dit driemanschap / een wit doorwaadde waaronder / blauwe letters lagen

lezend viel ik in slaap / zodat het minder woei

als schoenen stonden toen / hun voeten in de sneeuw. / ombeurten pasten zij / er een en liepen over de tekens / heen, van twijfel geen spoor

gedicht of niet, hun tocht ging door

Uit: Een oor aan de grond, Querido Amsterdam, 1978

wiel-kusters-, foto marcel van den berghfoto: Marcel van den Bergh

Wiel Kusters (1947)

Clarice Lispector over de kip en het ei

Toen gebeurde het. Inderhaast legde de kip een ei. Verrast, uitgeput. Misschien was het voorbarig. Maar even later, omdat ze immers voor het moederschap geboren was, leek ze een oude, ervaren kloek. Ze ging op haar ei zitten en bleef zo zitten uitblazen, haar kraaloogjes toeknijpend. Haar hart, dat er op een bord zo klein uitziet, tilde haar veren op, liet ze weer zakken en vervulde iets, dat nooit meer zou zijn dan een ei, met lauwe warmte. Alleen het meisje was erbij en had alles verbijsterd aangezien. Zodra ze echter van de gebeurtenissen was bekomen, kwam ze overeind en holde schreeuwend weg: ‘Mama, mama, je mag de kip niet doodmaken, ze heeft een ei gelegd! Ze brengt ons geluk!’

Uit: De kip; uit: Het uur van de ster, De Geus Breda, 1994; vertaling Hermien Gaikhorst

clarice-lispector, parismatch.frbron foto: theparisreview.org

Clarice Lispector (1920 – 1977, Oekraïens-Braziliaans)

Jean Pierre Rawie: eerherstel

Eerherstel

Van onze hartstocht en van onze brouille / wordt verder met geen woord door mij gerept; / beroerd genoeg dat jij er lol in schept / mij steeds weer met je toeren te vermoeien.

Je bent wel min of meer gehandicapt, / maar wat je nog aan kwaad kunt doen, dat doe je, / al is het op den duur wat moeizaam roeien / met die verrotte riemen die je hebt.

Natuurlijk is het niet alleen jouw schuld: / je bent nu eenmaal uit zulk hout gesneden / en meent het soms, op jouw manier, oprecht.

Toch hoop ik dat je eens beseffen zult / hoe zeer ik gruw van ons gedeeld verleden, / waarover dus geen woord meer wordt gezegd.

Uit: Oude gedichten, Bert Bakker Amsterdam, 1997

jp rawie, youtubebron foto: YouTube

Jean Pierre Rawie (1951)

Helen Dunmore: hij woonde zijn hele leven hiernaast

Hij woonde zijn hele leven hiernaast

Eén jaar schilderde hij zijn deur geel. / Het was de lichtvlek van een plastic tas / in het saaie villawijkje, / maar voor de rest was hij onopvallend.

Hij ging een kant op en kwam van de andere terug, / vaak met wasgoed in zijn armen en eenmaal met compost / voor de boom die hij wilde laten groeien in de achtertuin. / Later vulde het skelet daarvan / bijna de hele vuilnisbak.

Hij zei gepast ‘Wat een ellende’ / als het regende op een zaterdag / en noemde het buurkind een ‘verschrikking’. / Hij pakte zijn woorden als koekjes van een schaal

en morste geen kruimel. Als zijn voordeur dichtsloeg / was hij méér weg dan de laatste kerst. / Maar voor de meisjes die opgeborgen zaten in zijn kelder, / om hen te leren wat dat betekende: / ellendig te zijn, verschrikking te zijn, / was hij er wel.

Helen_Dunmore_Charlie_FB_004.JPGbron foto: theindependent.co.uk

Helen Dunmore (1952 – 2017, Brits)

Uit: Out of the blue, Bloodaxe Tarset, 2001

David Lynch: maker van een ongrijpbaar en mysterieus oeuvre

Filmregisseur, scenarioschrijver, componist en kunstenaar David Lynch (1946, USA) is voor mij onlosmakelijk verbonden met de tv-serie Twin Peaks en zijn indrukwekkende film Blue Velvet. Ik vond zijn werk sensationeel dat wil zeggen: het wekte sensaties in mij op die ik daarvoor nog niet kende. Zijn werk is duister en verontrustend, zet je regelmatig op het verkeerde been en is vaak onnavolgbaar, soms onbegrijpelijk. Maar het fascineert en houdt je bezig. Er zijn scenes die me voor altijd bij blijven (scenes uit Wild at Heart, Blue Velvet of The Elephant Man, bijvoorbeeld). Wie van visueel aantrekkelijke films houdt, er niet voor terug deinst dat er een ongemakkelijk gevoel onder je huid kruipt en van een thriller-achtige spanning houdt, is bij de Amerikaan op zijn plek.

Hieronder een kort overzicht van 10 van zijn films met daarbij een korte verklaring van de film en uitleg van het bijzondere. Lynch is baanbrekend, verdient meer lof, maar vooral meer mensen die van zijn werk kennis nemen.

Caspar van Wittel schilderde Italiaanse stadsgezichten en kreeg navolging

Gaspar_van_Wittel 2Gaspar_van_Wittel 4Gaspar_van_Wittel 6Caspar (Adriaensz) van Wittel (1653 – 1736) was een Nederlands tekenaar en schilder, maar werd in Italië een grootheid. Van Wittel schilderde in Italië stadsgezichten en introduceerde het stadsgezicht als onderwerp van schilderen in Italië. Hij kreeg navolging in dit werk door onder andere Canaletto en Guardi, die zijn werk zouden perfectioneren.

In ons land is Van Wittel geen erg bekende schilder; in Italië werd hij ‘wereldberoemd’. Daar is hij bekend geworden onder de naam Gasparo Vanvitelli, een mooie Italiaanse verbastering van zijn naam. Van Wittel is vader van Luigi Vanvitelli, de Italiaans-Hollandse architect die een zwaar stempel zou drukken op de 18-de eeuwse Italiaanse architectuur met zijn barokke en neo-classicistische bouwwerken.

Aan het schilderwerk van zijn vader wordt binnenkort een tentoonstelling gewijd in Amersfoort. Zie link:

https://www.kunsthalkade.nl/nl/tentoonstellingen/caspar-van-wittel-de-ontdekking-van-een-hollands-meester-in-italie?

Gaspar_van_Wittel 1Gaspar_van_Wittel 3Gaspar_van_Wittel 5

Middellandse Zee: Kreta

September/ Baai in Kreta

De wijn verlaat mijn lichaam / en een rilling brengt hem / in een grond van kurk;

licht gaat versplinterd in / olijven op de heuvel over / in een groter licht.

De branding is geniepig als / een ploertendoder in een vrouw, / gemakkelijk en warm.

Dood nu de laatste hagedissen / bij de muur, de open fetisj / van het smeulend warme lijf.

Wat sterft beweegt zich door / het donker van de woorden, / onweerstaanbaar

tijd die zich als een huis / om wiegende heupen spant.

Net daarom razen minnaars door hun dromen / en staan nooit stil bij wat moet komen.

kreta_-_souda_baai, grieksegids.nlStrand aan de Souda baai, Kreta; bron foto: grieksegids.nl

Stefan Hertmans (1951, Belgisch-Vlaams)

Uit: Francesco’s paradox, Meulenhoff Amsterdam, 1995

Wallace Stevens: de dood van een soldaat

De dood van een soldaat

Het leven krimpt en de dood wordt verwacht, / Als in een herfstgetij. / De soldaat sneuvelt.

Hij wordt geen driedaags personage, / Dat zijn verscheiden opdringt / Met pracht en praal.

De dood is absoluut, zonder gedachtenis, / Als in een herfstgetij, / Wanneer het ophoudt met waaien,

Wanneer het ophoudt met waaien en langs de hemel / De wolken, niettemin, / Hun kant op gaan.

Wallace-Stevens, improvisedlife.comWallace Stevens (1879 – 1955, USA)

bron foto: improvisedlife.com

Uit: The collected poems of Wallace Stevens, Knopf New York, 1971; vertaling Ko Kooman