Douwe Draaisma: hoe herinneringen veranderen

Herinneringen zijn selectief, onvolledig, gekleurd; herinneringen aan herinneringen zijn dat nog veel sterker en introduceren nog het toegevoegde probleem dat ze je laten beseffen dat je soms helemaal geen toegang meer hebt tot de oorspronkelijke herinnering omdat je onmogelijk het perspectief van toen kunt herstellen.

Ik herinner mij een felle ruzie met mijn vader over de verplichting naar catechisatie te gaan toen ik een jaar of zestien was. Ik herinner me ook dat ik me die discussie lang met een soort triomfgevoel heb herinnerd: ik was zeer tevreden over mijn argumenten en het sarcastische commentaar op het beginsel van de doopgelofte. Inmiddels is het mij onmogelijk me die woordenwisseling nog zo, als in de oorspronkelijke herinnering, te herinneren. Als ik er nu aan terugdenk is die triomfantelijke sfeer vervangen door schaamte: schaamte over hoe ontoegankelijk ik was voor wat hem bewoog en wat hij met zijn kinderen voorhad, schaamte over mijn sarcasme, schaamte over mijn zelfingenomenheid. De oorspronkelijke scène is er nog wel, maar hij is niet meer op te roepen zoals hij ooit herinnerd werd – en in die zin dus vergeten. Dit vergeten is niet simpelweg een kwestie van het wissen van sporen, het lijkt er eerder op dat we tot sommige sporen geen toegang meer hebben en dat dit te maken heeft met veranderingen in je leven die je perspectief op het verleden wijzigen.

dd, contactzutphen.nlbron foto: contactzutphen.nl

Douwe Draaisma (1953)

Uit: De heimweefabriek – Geheugen, tijd en ouderdom, Historische Uitgeverij Groningen, 2008

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s