De wolf in Edna O’Brien’s Rode Stoeltjes

Mijn vader maakt me van een jongen tot een man. Dan komt er een wolf in onze buurt. We hebben hem niet gezien, maar we zijn gewaarschuwd. We weten dat hij van over de berg komt, waar de vijand woont. Twee nachten loopt hij om ons huis. We horen hem huilen, een geluid met niets te vergelijken, een wild gejank. Op een nacht janken onze honden in de schuur en mijn vader pakt zijn geweer van de muur en gebaart dat ik mee moet. Ik ben tien jaar. Ik kom niet boven de sneeuw uit. We lopen over een pad dat door de sneeuw gegraven is en op een heuvel zien we de wolf, hij staat doodstil naar ons te loeren met zijn gele ogen. Mijn vader kijkt langs de loop en ik verbeeld me dat ik nu nog de kogel hoor inslaan in de schoft van de wolf, naast zijn hart. Mijn vader kon heel goed schieten. Toen nog een, en nog een, en dan zakt de wolf door zijn poten en valt van de heuvel, het bloed donkerder rood dan rode wijn. Ik moet van mijn vader mee naar de plek waar de dode wolf ligt. Moet in zijn ogen kijken. Naar zijn flank kijken. Hem aanraken. Daarna moet ik het bloed van mijn vinger likken, en hij doet dat ook. Hij zet oorlogsstrepen op mijn voorhoofd en initieert me in het mysterie van het doden. Elke man heeft diep van binnen het instinct om te doden, zoals elke vrouw diep van binnen het instinct heeft om te verzorgen.

edna o'breinbron foto: irishamerica.com

Edna O’Brien (1930, Iers)

Uit: De rode stoeltjes, Bezige Bij Amsterdam, 2017; vertaling Paul Bruijn en Molly van Gelder

Een actueel boek, dit Rode stoeltjes. Maar vooral een indrukwekkende vertelling. Een boek over de oorlog op de Balkan, over de aard van het kwaad, de vluchteling en hoe die zich ver van zijn moederland moet zien te redden in een samenleving die zich met de rug naar hem toe draait. Over hoe liefde weer probeert alles op z’n pootjes te krijgen en mensen weer zin geeft en toekomst biedt. Een boek dat je weg moet leggen om bij te komen van de gruwel die mensen elkaar aan doen. Een boek ook dat verhaalt over sterke vrouwen. En een boek dat laat zien dat de dader gestraft wordt, altijd en overal. Heeft u meer aanbeveling nodig?

‘De grote Edna O’Brien heeft met De rode stoeltjes haar meesterwerk geschreven.’ Philip Roth

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s