De liefde die je achterlaat en je tegemoet treedt

Uit: Job, roman over een eenvoudige man

In het Russisch joodse gezin Mendel Singer is de beslissing gevallen om zoonlief te volgen, die zich heeft gevestigd in het beloofde land Amerika. Het gezin ontvlucht de armoede, bereidt zich voor op een welvarende, maar onzekere toekomst. In onderstaand fragment droomt de ontluikende puberdochter Mirjam zich af wat deze stap voor haar betekent.

Mirjam, die vanuit een hoek naar de tafel keek, kon de blik van haar vader zien, haar hart ging sneller kloppen. Maandag had ze een afspraakje. Heel deze warme nazomerperiode had ze afspraakjes. Haar liefde kwam laat tot bloei, tussen de hoge aren. Mirjam was bang voor de oogsttijd. Ze hoorde de boeren soms al voorbereidingen treffen, hun sikkels wetten aan de blauwe slijpstenen. Waar moest ze heen als de velden kaal werden? Ze moest mee naar Amerika. In een vage voorstelling van de vrije liefde in Amerika, tussen de hoge huizen, waar je je nog beter kon verstoppen dan tussen de korenaren op het veld, vond ze troost voor de naderende oogsttijd. Die was al in aantocht. Mirjam had geen tijd te verliezen. Ze hield van Stepan. Hij zou achterblijven. Ze hield van alle mannen, stormen woedden in hen en toch staken enorme handen de vlammen in haar hart zachtjes aan. Stepan, Ivan en Vsevolod heetten de mannen. In Amerika waren nog veel meer mannen.

Job is een roman van Joseph Roth (1894-1939, Oekraïne); Atlas Amsterdam, 2007; vertaald door Wilfred Oranje

j roth, thetimes.combron foto: thetimes.co.uk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s