Tatjana Tolstaja: troost en schoonheid horen

Ik dring me voorzichtig tussen de menigte door. Ik wil heimelijk kijken naar degene die onverzadigbaar het vuurwerk verzorgt, door met licht de wanden van de grafkelder te laten bewegen. Hij zit in een rolstoel, met zijn hoofd naar beneden. Op zijn schoot staat een kistje met munten. Hij grabbelt er een munt uit, stopt hem in de gleuf van de automaat en in de korte tijd dat het blauwe samenvloeit met het lila en purperen vuur, fluistert zijn begeleidster hem haastig iets in zijn oor, woorden die ik niet hoor, en als ik ze zou horen niet zou verstaan: ik ken de taal niet.

De man is blind. Hij heeft het gesloten, geduldige gezicht van alle blinden. De oogleden gesloten, het hoofd gebogen, richt hij zich op zijn reisgezel. Wat is zij van hem, zijn dochter of zijn vrouw of gewoon een ingehuurde reisgenote? Hij luistert naar haar gefluister en knikt af en toe kort met zijn hoofd: ja, ja. Hij wil nog een keer luisteren, hij laat muntje na muntje vallen. Hij gooit de munten de duisternis in, en vanuit de duisternis klinkt een stem die zo goed mogelijk vertelt over de grote troost die schoonheid geeft.

Uit; Zie ommezijde Tatjana Tolstaja; bijdrage aan Het boek van de schoonheid en de troost Wim Kayzer, Contact Amsterdam, 2000

ines.co.uk; tatjana tolstajabron foto: inews.co.uk

Tatjana Tolstaja (1953, Sint Petersburg, Rusland)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s