Vrede met de dood volgens Mayra Montero

Papa Carpaud was goed begraven. De dood wint het altijd als God zich er niet tegen verzet. Iedereen ging zijn eigen weg, en ik vertrok met een rein geweten: ik had de lippen van de overledene dichtgeregen en hem een mes tussen zijn handen gebonden; dat had ik vlug gedaan zodat de pastoor van Jéremie er geen lucht van kreeg. Het lijk van Papa Crapaud was buiten gevaar: noch de man uit Léogane, noch zijn kornuiten zouden hem kunnen wekken; ze konden hem niet van zijn botten beroven, zijn tanden niet uitrukken, noch het stukje huid dat zijn zonde bedekte, afstropen.

De dag daarop kwam ik bij het graf en zag dat de aarde was omgewoeld. Tevreden stelde ik vast dat ik het bij het juiste eind had gehad; een man bewijst zichzelf altijd met het lijk van een ander, en ik bewees wat ik waard was met Papa Crapaud. Ik pakte een handje van diezelfde aarde en kuste die, ik streek ermee langs mijn gezicht en wreef mijn voorhoofd in. De aarde viel een beetje in mijn ogen en kwam in mijn mond terecht. Iets daarvan zakte door mijn keel naar beneden, en toen was ik van binnen vredig.

Vredig wil zeggen met het verdriet op de juiste plaats.

Uit: Jij, de duisternis, Wereldbibliotheek Amsterdam, 1996

diariocordoba.com, montero mayrabron foto: diariocordoba.com

Mayra Montero (1952, Havana, Cuba)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s