Serge van Duijnhoven: waterpoes

Waterpoes

Waterpoes noemt je vriendin haar schuit / ‘hij lekt hoegenaamd niet,’ zegt ze / ‘ een beetje maar.’ Je denkt: waarom / heet zo’n schavuit toch een schavuit / bij de steiger zie je een graatmagere Indiër / met kaarsrechte rug in lotuszit / je klimt in de buik van de boot / met een jerry-can 2-tak smeerolie / tussen de knieën. Te veel lawaai / om te praten. Blikken die kaatsen / je vist plastic uit het water / een witroze aal drijft opengebarsten voorbij / een volgezogen fietsband blijft tegen een zijkant / hangen, duivennestjes met gebroed dobberen / onder de brug. Handen die in tederheid / de jonge duifjestooi bestrijken, terwijl / de zwarte koeten verderop hun / klotsende fortjes beschermen als trotse / voddenkoningen. De Russische bemannig / van een verankerde vrachtboot zwaait je / in de grijze haven toe. Een groot passagiersschip / vertrekt. Water druipt in slierten van / de omhooggetakelde ijzeren lianen. Het IJ / is plots een oerwoud, de lucht woestenij / nog steeds de hoop dat harten worden gelijkgezet / maar zij verontschuldigt zich: / ‘ik draag deze dagen een getij in mij / excuses, maar ik draai wel bij’

Uit: Orbiit in orbit, Bezige Bij Amsterdam, 1998

serge-van-duijnhoven, groene engel.nlbron foto: groene-engel.nl

Serge van Duijnhoven (1970, Oss)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s