Bijna iedere dag muziek: Roxy Music

Roxy Music is het karretje waarmee onder andere Brian Eno, Phil Manzanera, Andy MacKay en Bryan Ferry rondreden in de gelukkige jaren 70. De jaren van rock and glam, art-rock. De jaren van David Bowie en Lou Reed. En waarom viel ik er toen voor? Dat geluid van die band: nieuw en oorspronkelijk. Het was in zeker opzicht geen gemakkelijke muziek: geen meezing, veel geëxperimenteer met sax en hobo, gitaar en electronica. Nummers varieerden van kort tot aanzienlijk langer dan de single-duur; van up-tempo tot langzaam en gedragen, soms in hetzelfde nummer. En die stem van Ferry was toch herkenbaar uit duizenden?

En toch duurde mijn liefde voor de Britse band niet langer dan 5 albums, beginnend met Roxy Music (1972) tot aan Siren (1975). Op alle albums staan onvergetelijke klassiekers en ik hoor ze nog graag. Roxy Music was invloedrijk. Japan, ABC, Pulp en Blur zijn schatplichtig aan de groep. Maar na Siren herhaalde de groep zich, futloos, zonder puf en dreef routinieus over de Top 40-golven, rimpelloos en onopvallend. Maar daarvoor was het opwindend en baanbrekend, en dat was wat me aansprak. In de jaren 90 liet ik me nog eens overhalen naar een live-concert te gaan. Met een Ferry die zichtbaar moeite had om het eind te halen, was dat een definitieve afknapper.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s