Bijna iedere dag muziek: Joy Division

Het is Punk-tijd. Ik ben anarchist en anti-christ. De boodschap is belangrijker dan de muziek. Een band moet bestaan uit drummer, bassist en gitarist, die niet persé goed kunnen spelen. De zanger zingt niet, maar declameert. Zijn tekst moet duidelijk anti zijn: anti-alles! Het gaat om reuring en dat de rest van de wereld weet dat ik er ook nog ben. Dat mijn mening er ook toe doet. En mijn gevoel.

Joy Division is heel even een band geweest die aan al mijn eisen voldeed. Totdat zanger Ian Curtis er een eind aan maakte. Ons in verbijstering achterlatend. De twee albums, die de band achterliet,  waren donker, diep duister maar gemaakt naar de punk-normen. Kale drums met dat typische Martin Hannet-geluid, een bassist die zijn rol opeiste en een gitarist die de ruimte zocht en vond om zijn eigen ding te doen. En toch klonk het als een eenheid, een soort Division. En Ian Curtis zong daar hartverscheurende teksten overheen. Over eenzaamheid, onbegrip en geen toekomst hebben. En dan het eerste album uitbrengen en dat Unknown Pleasures noemen!

Het vervolg: Closer. Aan alles voelde je dat dit een bijzondere plaat was. Het einde naderde (van Ian Curtis) en dat ademde deze plaat. Depri-muziek zou mijn omgeving zeggen. Maar ik heb hem veel en vaak geluisterd, gebiologeerd. Dit was iets bijzonders.

En dan: Love will tear us apart. Daarna is de wereld nooit meer hetzelfde geweest. Zo bepalend en zo invloedrijk was dit. Voor mij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s