Malamud: durf te leven

malamud, bernard; tabletmag.combron foto: tabletmag.com

Etta staat op het Romeinse kerkhof bij het graf van haar pas geleden, jong gestorven man Armando. Daar ontmoet ze Cesare. Ook hij stond bij het graf van zijn echtgenote. ‘Op een dag toen ik op mijn werk zat, haastte ze zich naar een afspraak met een minnaar en werd op slag gedood door een taxi op de Piazza Bologna.’ ‘Rouwen valt niet mee,’ zei Cesare. ‘Als de mensen dat eens wisten, werd er minder gestorven.’

Tussen Cesare en Etta ontstaat een vertrouwensband. Dat vertrouwen leidt er toe dat Etta haar hart lucht over de dood van haar man. Etta en haar man namen een nichtje uit Perugia in huis. Haar man begon een affaire met het nichtje. Tot groot verdriet van Etta. Na een flinke ruzie belooft haar man beterschap. Het nichtje vertrekt weer naar Perugia en alles lijkt weer normaal. Maar manlief krijgt het nichtje niet meer uit zijn hoofd. Op weg naar Perugia om haar op te halen, verongelukt hij.

Tussen Cesare en Etta groeit langzaam een verhouding. Cesare wil verder en een nieuw liefdesavontuur. Etta rouwt nog en twijfelt.

‘Signora,’ zei hij, ‘waar uw man ook is, u helpt hem niet door uzelf deze straf op te leggen. Het beste helpt u hem door uw normale leven te hervatten. Anders zal hij dubbel blijven lijden, eerst voor iets waaraan hij schuld had, en dan nog eens vanwege de onredelijke last die uw ontkenning van het leven hem oplegt.’

‘Ik boet voor mijn zonden, ik straf hem niet.’ Ze was te ontdaan om meer te zeggen, overwoog zonder een woord naar huis te lopen en dan de deur in zijn gezicht dicht te slaan; maar ze hoorde zichzelf haastig zeggen: ‘Als we iets zouden beginnen, zou het overspel zijn. We zouden de doden verraden.’

‘Waarom draait u toch alles om?’

Cesare was onder een boom blijven staan en sprong haast op bij zijn woorden. ‘Zij… zij hebben ons verraden. Excuseert u mij, signora, maar eigenlijk was mijn vrouw een beest. Uw man was een beest. We rouwden omdat we ze haten. Laten we de waardigheid hebben dat onder ogen te zien.’

‘Hou op,’ kreunde ze, haastig doorlopend. ‘Hou erover op, ik wil het niet horen.’

‘Etta,’ zei Cesare hartstochtelijk en liep achter haar aan, ‘dit is mijn laatste woord, daarna nagel ik mijn tong aan mijn kaak. Bedenk één ding. Als Onze Lieve Heer zelf Armando op dit moment uit de dood liet opstaan om zijn leven op aarde te hervatten, dan lag hij vannacht bij zijn nichtje in bed.’

Uit: Durf te leven, Bernard Malamud; uit: De verhalen, Meulenhoff Amsterdam, 1986; vertaling Dorinde van Oort

Bernard Malamud (1914-1986, New York, USA)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s