Bijna iedere dag muziek: Underworld

Ergens tussen Europa (vasteland) en de USA ligt Groot-Brittannië. Een eiland, en dat brengt merkwaardige schepselen voort. Ergens tussen hoofd en voeten ligt ons hart. Dat hart wordt dan weer eens geraakt door wat zich in het hoofd afspeelt, dan weer door wat onze voeten vragen als ze ons door de wereld dragen. Muziek speelt een belangrijke rol in wat er in ons lichaam gebeurt, maar ook bij wat er zich in Groot-Brittanië afspeelt. Vandaar mijn opmerkzame belangstelling voor wat er op Brits popgebied aan de hand is.

De jaren 90, vorige eeuw (want papa vertelt), leken een domper op de feestvreugd te worden qua muziek. Punk, new wave en reggae hadden me veel plezier gebracht, maar hoe nu verder? Disco? Rave? Hakkuh? Nieuwe ontwikkelingen maar niet voor mij. En toen hoorde ik Underworld (en keek ik de film Trainspotting van Brits talent Danny Boyle). Dat was toch iets anders meende ik. Soort van minimalisme, atmosfeer, dromerige soms gefluisterde zang en muziek waar ik energie van kreeg (en mijn hart ook). Underworld werd voor mij een kantelpunt. De belangstelling was gewekt voor dance icm electronica en die elementen brachten me muzikaal verder. Dank Karl, Rick en Darron!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s