Bijna iedere dag muziek: trio’s

Trio’s in de popmuziek dat wil zeggen een gitarist, een bassist en een drummer. Is dat genoeg? Kun je daarmee leuke, baanbrekende muziek maken? De keuze viel op de volgende drie:

Jimi Hendrix Experience/Band of Gypsies

Als je broers hebt, krijg je ongetwijfeld iets van hun muziekkeuze mee. Bij mij was dat onder andere Jimi Hendrix. Mijn iets oudere broer heeft het album Band of Gypsies grijsgedraaid. Geen moment iets van spijt of verveling of teleurstelling gehad. Nog altijd biedt Jimi Hendrix genoeg stof tot napraten. Vorig jaar nog werd ik met hem geconfronteerd op een onverwachte plek: het Duiste eiland Fehmarn, waar Hendrix zijn laatste concert in de open lucht gaf. Een week voor zijn overlijden. Op Fehmarn staat een standbeeld ter herinnering. Voor de twijfelaar: iets over zijn unieke positie in de popmuziek in bijgaande video. Omdat Hendrix geen slaggitarist nodig had (dat kon ie beter zelf), was een trio meer dan genoeg om zijn ideeën vorm te geven.

The Jam

Punk/New Wave heeft mijn bijzondere belangstelling gehad. Er was tijd en ruimte voor experiment en terug te gaan naar de basis: energie, dynamiek, jeudig elan en ten strijde trekken tegen de oude garde/establishment. Ook dat kon goed met een trio. Meest duidelijke en wat mij betreft, beste voorbeeld: The Jam. Paul Weller weet nog tot de dag van vandaag te verrassen met zijn song-smederij.

The Cure

Een trio (Three Imaginary Boys) dat nog altijd tot de verbeelding spreekt. Een band die live veel indruk maakte, vanwege de sinistere sfeer die tot wel eens tot gewelddadigheid leidde. Ik heb het over The Cure. Dat eerste album is nog altijd mijn favoriet. Een meer dan frisse wind die een nieuwe weg inluidde. Terug naar de basis. Hoofdrol voor de mogelijkheden van de gitaar waarna nieuwe technieken volgden. Voor het eerste hoorde ik een geheel nieuw drumgeluid. Het allereerste live-optreden was een eye-(and ear)opener. Bouwend op de roem van het eerste album, werd het tweede en legendarische Seventeen Seconds geïntroduceerd. Dat concert kon niet lang genoeg duren. Robert Smith speelt nog altijd een rol in de hedendaagse pop en vult met gemak stadions. The Cure is een hoogtepunt op festivals, waar ook ter wereld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s