Ode aan Maarten Biesheuvel

maarten biesheuvel, eva en kroost, lietratuurmuseumMaarten Biesheuvel met vrouw Eva en hun dierlijke kroost; bron illustratie: literatuurmuseum.nl

Maarten Biesheuvel is niet meer. Als het goed is herenigd met zijn eerder overleden vrouw Eva en in de buurt van Karel van het Reve, de nuchtere brombeer, waar hij zo tegen op zag. Maarten noemde Karel altijd heel bescheiden God.

Maarten’s korte verhalen kwamen tot mij in de middelbare schooltijd. In die tijd was ik ontvankelijk voor alles wat nieuw, anders was. Dat was In de bovenkooi, mijn eerste kennismaking met Maarten’s bijzondere werk. Biesheuvels kijk op de wereld was een aparte. Hij liet brommers op zee rijden en graankorrels wind oogsten. Dat was nieuw voor mij.

Bekend van Maarten was dat hij in zijn hoofd opgesloten zat, er vaak niet uit kon komen en dat dat met medicatie en schrijven wel lukte. Maarten gaf woord aan de angsten, het gevoel tekort te schieten, buitengesloten te worden en een loser te zijn omdat je een defect hebt. Maarten liet zien hoe verbeelding kan helpen bij het overwinnen van dit troosteloze gevoel. Daarbij gebruikte hij heldere taal, unieke beelden en humor. Ik heb vaak moeten glimlachen bij het lezen. Dat was al een prestatie op zich.

Maarten’s stem was uniek. Wat Gerard Reve voor de homo-literatuur heeft gedaan, deed Maarten voor de fobie-letterkunde. Op geheel eigen wijze en met een uniek stem-geluid. Aandoenlijk, lief en kwetsbaar, zo zal ik me Maarten herinneren. En zijn boeken bewaar ik voor de eeuwigheid waardoor zijn stem nooit verloren zal gaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s