Bijna iedere dag muziek: Elvis Presley

Op 18 juli 1953 zet Elvis een van zijn zeldzame noeste stappen in het leven: hij loopt de opnamestudio, de Memphis Recording Service, van Sam Phillips binnen. Daar kun je voor een paar dollar je eigen privéopname maken. De eigenaar van de studio staat bekend als een belangrijke onafhankelijke platenproducent. Hij neemt werk op van voornamelijk rhythm ‘n’ blues- en country ‘n’ western-artiesten sinds 1950. En in 1952 startte hij het label Sun Records. Op het moment dat Elvis voor het eerst de studio instapte heeft Sam Phillips al een aardige reputatie opgebouwd met de ontdekking van talenten als Rufus Thomas en Junior Parker.

Helaas is Sam zelf niet aanwezig als Elvis die dag besluit zijn stem te laten vastleggen. Gelukkig voor de jonge arbeider is de secretaresse en assistente van Phillips, Marion Keisker, die de opnamestudio in haar eentje bestiert, ook niet verstoken van enig talent voor het ontdekken van nieuwe stemmen. Ze is al voordat hij een noot heeft gezongen vol aandacht voor de jongeman, vanwege het contrast tussen zijn extreme verlegenheid en zijn flamboyante kleding en lange haren.

Om de ongemakkelijke stilte te doorbreken, vraagt Marion Elvis wat voor muziek hij vooral zingt.

“Ik zing alle soorten muziek”, antwoordt Elvis nog steeds verlegen.

“Maar als wie klink je dan?”, vraagt Marion.

“Ik klink als niemand”, zegt Elvis droog, echter nog steeds bijna fluisterend.

Het zijn beroemde woorden geworden, en de neiging is ze als profetisch te bestempelen, maar eigenlijk had het antwoord moeten zijn: “Ik klink als iedereen.” Want Elvis kon alles zingen en begreep altijd elk gevoel dat hij bezong. Maar dat is dan nog toekomstmuziek.

Hij nam die klamme zomerdag twee nummers op, My Happiness en That’s When Your Heartaches Begin, allebei van The Ink Spots. Ondanks dat Keisker het niet onder woorden kan brengen, is ze onder de indruk. Ze noteert ze na afloop van de opnames zijn naam en omschrijft hem als een aardige balladeer.

“Dat is dan drie dollar en 98 cent alstublieft.”

Elvis legt vier dollar op de toonbank, steekt de twee cent wisselgeld nonchalant in zijn broekzak en voordat hij de deur uitloopt, droomt hij al met geopende ogen over een telefoontje.

Uit: Jaarringen van Elvis: 1953 – Dennis van Tiel, uitgever van Almost in Elvis; bron citaat: heavenmagazine.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s