O’Grady & Pyke: Ierland zoals het voelt

pyke, steve; read the sky

Betekenisvolle voorwerpen gefotografeerd in meer dan vijfitg tinten grijs. foto: Steve Pyke

Een bijzondere ervaring: kippenvel krijgen van een boek dat je leest. Het is ook niet zomaar een boek. Het gaat om Ik kon de wolken lezen van Timothy O’Grady & Steve Pyke. Een boek dat door John Berger in het voorwoord bejubelt wordt door dat het speelt met de stilte, de kunst die leep te verdelen, te verbergen, zodat men er al luisterend door wordt verrast en verblijd. En in een verhaal, wat betekent de stilte daar? Het ongezegde, toch?

Berger maakt onderscheid tussen het ongezegde en het onzegbare. “Voor het onzegbare staan we alleen. En daarom, denk ik, worden er verhalen verteld. Alle verhalen zijn wegen die eindigen bij een rotswand. Soms rijst die voor ons op, soms zinkt hij in de diepte, loodrecht voor onze voeten. Maar als een verhaal je naar het onzegbare voert, ben je in gezelschap. Dit en dat alleen is de troost.’

Het is Ierland zoals het voelt. Er is veel aandacht voor de zintuiglijke waarneming. Kijken, ruiken, horen, luisteren; alles staat op scherp bij O’Grady. In korte staccato zinnen worden we deelgenoot van waarnemingen, ervaringen en meningen. Wat kan die man vertellen! O’Grady bewijst dat Ieren leven bij de gratie van verhalen, muziek, doorzettinsgvermogen, gemeensschapszin en worstelen met de omstandigheden.  Wat het boek nog specialer maakt zijn de indrukwekkende zwart-wit foto’s van Steve Pyke. Hij maakte portretten en landschapsfoto’s; fotografeerde voorwerpen met een bijzondere lading en dat alles in meer dan 50 tinten grijs. Tekst en beeld vullen elkaar aan, voegen waarde toe. Dit alles is wat een boek boven alles uittilt. Ik kan nu ook wolken lezen….

Ik zie mijn vader door het raam zijn fiets tegen de muur zetten. Hij heeft last van zijn ene voet sinds zijn val bij het aardappelrooien in Lincolnshire. Hij heeft een stok om mee te lopen. Hij heeft de rechter trapper van de fiets losgezet, zodat die stil blijft staan als hij links trapt. Hij zegt de laatste tijd dat hij oud wordt en dan lacht hij, maar hij heeft zijn fiets de twintig kilometer helemaal naar Ballyconnor en weer terug getrapt op deze ochtend van Sint Steven. Sterke kerel. Hij kon een roeiriem door de balken van het plafond haken en zich er met elk van zijn armen tien keer bovenuit trekken. Als die voet in april, als hij weer naar Lincolnshire moet, niet genezen is, komt er volgend jaar geen geld in huis.

Uit: Ik kon de wolken lezen, Arbeiderspers Amsterdam, 2000; vertaling René Kurpershoek

o'grady, tim; arkint.org

bron foto: arkint.org

Timothy O’Grady (1951, Chicago, USA)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s