Guépin verhaalt over vegetarische kannibalen

‘Gewoon’ en ‘normaal’ zijn termen die vaak aan onze taalkundige strijkstok blijven hangen. We strooien ermee om ons normen- en waardenstelsel te bevestigen danwel te ontkennen. Wat vast staat: vroeger was alles anders. En dat komt omdat we ons ontwikkelen. Ook onze ideeën over wat normaal was/is.

Een mooi voorbeeld van veranderend normenstelsel vond ik bij het lezen van de verhalenbundel Toen ze over het lijk van haar moeder gestruikeld was van J.P. Guépin (1929-2006, Amsterdam). Met milde humor verhaalt hij over een ontmoeting van een zendeling met een stam in de binnenlanden van Kongo. De zendeling is een witte pater die een heel stelsel aan westerse (christelijke) normen en waarden met zich meesleept naar de jungle. Daar een stam ontmoet en dan zijn eerste indruk over dat volk ten beste geeft.

Zondag 10 juni

God vanochtend weer hartelijk dank gezegd voor zijn zegeningen, ben vol eerbied voor Zijn prachtige natuur en deze even prachtige mensen. Welk een idylle! Ik ben de laatste weken niet tot schrijven gekomen. Deze mensen, de Kuru’s, blinken waarlijk uit door hecht familieleven, hygiëne en kunstzin; alles is hier even verzorgd en prachtig versierd. Welk een intelligent beminnelijk volk! Het zijn strikte vegetariërs, wat hun vreedzaamheid verklaart en hun schier paradijselijke onschuld. Hun voedsel bestaat uitsluitend uit melkproducten en honing, ze vermijden zelfs bonen. Alcoholische dranken lijken hier onbekend. Wat zal het evangelie hier een ingang vinden. Ik leer ijverig hun taal. Het verbaast mij dat ik nog geen spoor van godsdienst heb kunnen vinden bij zulke hoogbeschaafde mensen. Of zijn ze overbeschaafd? Geen kerk, wel kunst, geen godsdienst, wel dansen, liederen en vermaak, de ganse dag door. Ze houden zo zielsveel van hun kinderen. Ik heb nog geen kerkhof gezien.

Ja, en in die laatste zin voelt u het al aankomen. Dit overbeschaafde volk eet haar doden op. Het zijn kannibalen, zo blijkt later in het dagboek. Een enorme schok voor de witte pater, die ook nog eens voor zijn eigen leven moet vrezen…

Tijdloos is de moraal van dit verhaal: wie door zijn eigen bril naar de wereld kijkt, ziet niet wat de ander door zijn bril ziet. Uw normaal is niet dat van een ander. En dat alles met milde humor.

guepin-jp;rvdbosch, literatuurmuseum.nlfoto: R. van den Bosch; bron: literatuurmuseum.nl 

J.P. Guépin (1929-2006, Amsterdam)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s