Bijna alle dagen muziek: Queen en Quill

Queen (’70, ’80 en ’90) is British glamrock, hardrock en symfo-rock. Maar ook pop, opera en theater. Ik heb er een haat-liefde-verhouding mee. Als ik voor de 10-miljoenste keer Bohemian R hoor, zap ik verder. Zo uitgekauwd. Is er dan niets anders dan die hits? Ik ben anders. Ik verveel me snel bij alles wat veel en vaak te horen is en door iedereen ‘erg’ gewaardeerd wordt. Ik vlucht de kamer uit, op zoek naar iets nieuws, iets ongehoords. Maar toch, Queen is ontegenzeglijk groots, meeslepend, invloedrijk en belangrijk. Dat wil ik maar gezegd hebben.

Gene Quill (1927-1988, Atlantic City, USA), altsaxofonist, is een voetnoot in de jazz-geschiedenis. Bescheiden en meestal spelend met Phil Woods of in een big band (Claude Thornhill, Gerry Mulligan) bewoog Quill zich meer op het melodische vlak van de jazz in de jaren 50. Zijn spel was intens, enthousiast en agressief hardbop. Ging graag de sax-battle aan met andere grootheden uit zijn tijd daarbij zijn vakmanschap illustrerend. Quill speelde met muzikanten als Dexter Gordon en Quincy Jones. Toen hardbop de coole en softe kant op ging was dat voor Gene geen probleem. Ook dat deed hij met verve en plezier. In de laatste jaren kreeg de altsaxofonist te maken met gezondheidsproblemen. Hersenschade en een gedeeltelijke verlamming maakten het spelen onmogelijk. Bijzonder triest is verder dat van zijn fraaie spel niet veel opnames bestaan. Wat er is, moeten we koesteren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s