Geerten Meijsing: het dagje naar het strand

meijsing, geerten; volkskrant.nlbron beeld: volkskrant.nl

Geerten Meijsing (1950, Eindhoven) is een schrijver die afstoot. De man heeft zichzelf op een voetstuk geplaatst met zijn hang naar kwaliteit. Ik ervaar zijn werk als ontoegankelijk, schrijvend om het schrijven en elitair. Meijsing is slachtoffer van onbegrip. Zijn kwaliteitsstreven wordt door lezers niet opgepakt. Zijn ‘echte’ boeken verkopen slecht, zo begrijp ik uit een artikel dat fan Joop Dirksen over hem schreef. Hij noemt Meijsing een van de belangrijkste auteurs van deze tijd. Waarom, is niet duidelijk.

‘Als hij schrijft zoals hij vindt dat schrijven moet zijn, heeft hij geen lezers; als hij concessies doet, ‘zichzelf verloochent’, is iedereen enthousiast’, concludeert Dirksen.

Bron: Tsjip/Letteren, jaargang 15, 2005, De macht van de markt, De tragiek in het schrijversleven van Geerten Meijsing

En toch, het verhaal Verliefd in Versilia deed mij enigszins opveren. De sfeertekening, de karakters, de locatie. Het klopte. Ik werd er aangenaam door verrast. Ver van het erudiete gewauwel over de getormenteerde kunstminnende en kwetsbare ziel, werd hier een verhaal van vlees en bloed neergezet. U kunt het dus wel. Dan maar verloochenen van het zelf.

Mijn jeugd heb ik in Haarlem doorgebracht, stad van Lenneart Nijgh en Boudewijn de Groot, vlak bij zee maar toch veilig achter de duinen. Mijn moeder probeerde het natuurlijk wel: met het treintje vanaf Overveen, beladen met plastic emmertjes, zeefjes om ‘zacht zand’ te maken en schepjes om zandkastelen mee te bouwen die altijd even fragiel bleken als de luchtkastelen van mijn dromen. Daartoe hoorde geenszins een dagje naar het strand: de zon strafte pas achteraf met een in de nacht gloeiende huid; zand tussen je tenen, in je haren, op je boterham, en daarna nog een week in je bed. Kwallenbeten, drijvende drollen in de branding: het zand leverde geen schatten op maar een onverholen vuilnisbelt, waarop het uitschot van de menselijke soort zich nog eens kwam blootstellen in diverse stadia van rotting en lelijkheid. Intense verveling en een intense afkeer voor mijn soortgenoten was alles wat ik overhield van een dagje naar het strand.

Uit: Verliefd in Versilia; uit: Stucwerk, Arbeiderspers Amsterdam, 2001, samengesteld door Gerben Wynia

Geerten Meijsing (1950, Eindhoven)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s