Dicht de dag

Vader van de paarden

Ik ken je. Nu al ken ik je. Zoals niemand / je ooit zal kennen, zo ken ik je – de spleetjes / van je ogen, alsof je ze dicht knijpt tegen / het geweld van de westerzon – de ijzeren

kracht van je benen die geen paard ongetemd / zal laten, van je pezen, je tanden, je lach. / Je sleurt me mee op de tocht van je adem / en als ik niet kan volgen, zul je me dragen.

Nu al draag je me, kan ik rusten in je armen. / Je zult ons allen dragen, het vuur in je / blik zal ons warmen. Vader zul je zijn

van de paarden, van het volk van de vlakte. / Ik voel het. Nu al voel ik het. Hoe jij mijn vader / bent, meer dan ik ooit je moeder zal zijn.

Uit: De gevoelige plaat, P Leuven, 2013

Hilde_Pinnoo; wikimedia.commons.orgbron beeld: commons.wikimedia.org

Hilde Pinnoo (1962, Brussel)

Een vooravond zoals het hoort

Een vooravond zoals het hoort. / Binnen is het niet minder aangenaam / dan buiten. Ik denk aan weinig,

aan niets in het bijzonder.

Weer wordt het nu. Het is nu al bijna / geen vooravond meer. Spoedig is het

donker: dan doe ik mijn bureaulamp / aan. Geweest – veertien dagen / na de langste dag. Nog genoeg / blanco papier. Later word ik / dronken dan vroeger.

Uit: Verzamelde gedichten, Bezige Bij Amsterdam, 2000

favery, hans; pzc.nlbron beeld: pzc.nl

Hans Favery (1933-1990, Paramaribo, Suriname)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s