Dicht de stad: textielstad

Laurens-Kuipers-Enschede,foto: Laurens Kuipers; bron beeld: uitinenschede.nl

Textielstad

Het is het eindpunt van de trein, / bijna geen mens hoeft er te zijn, / bijna geen hond gaat zover mee: / Enschede.

De burchten van de nijverheid / staan er nog her en der verspreid: / spelonken, hol en afgeleefd, / waar nu de wind vrij spel in heeft.

Textielbaronnen van weleer, / hun jachtgebied bestaat niet meer. / Waar zouden ze gebleven zijn, / Van Heek, Ter Kuile, Blijdenstein?

Hebben ze kinderen voortgebracht, / hebben ze hier nog nageslacht, / of koos dat snel een betere stee / dan Enschede?

Krim, Berkenkamp, Sebastopol, / het is voorbij. De maat is vol. / Bijna geen mens heeft hier nog weet / van uw gelatenheid, uw leed.

Dwars door het uitgeteerde hart / loopt nu de kale boélevart / met postkantoor en V & D. / O, Enschede. Enschede.

Uit: Verzamelde liedjes en gedichten, Bert Bakker Amsterdam, 1986

Willem Wilmink (1936-2003, Enschede)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s