Gerard van Westerloo: natuur verzet zich tegen het beheersplan

van westerloo, gerard; trouw.nlbron beeld: trouw.nl

Wij Nederlanders hebben een moeizame verhouding met de (ongerepte) natuur (haha). Bestaat er in ons land eigenlijk ongerepte natuur? We hebben groenstroken die soms wat groter zijn dan de berm tussen twee wegen of tussen twee wijken, in het gunstigste geval tussen twee steden. Dat noemen we platteland. Een onderdeel van dat platteland is de groenstrook. Dat heet anno nu: een Natura 2000-gebied. Tot zover dit korte college over de groenvoorzieningen in ons kikkerlandje.

Journalist Gerard van Westerloo liep door ons land en ontweek de grote steden. Hij ontmoette veel mensen (dat kan in NL bijna niet anders), liet ze vertellen en legde hun verhalen vast. Ondertussen keek hij met een schuin oog naar de habitat van die mensen. Dat leidde tot de volgende gevolgtrekking:

Het zal het laatste stuk ongerepte natuur zijn dat ik deze reis tegenkom. In wat er tussen Noordzee en Duitse grens van over is ben ik me steeds meer buitenstaander gaan voelen. Het ongerepte is vaak door een hek omgeven. Bij de ingang – dat alleen al – wordt men overstelpt met in acht te nemen gedragsregels en op te volgen instructies. Het verbaasde mij soms dat er geen kledingvoorschriften bij verstrekt worden. Doorgaans trof ik ter plaatse een vriendelijke mevrouw of mijnheer aan die namens een Stichting of Vereniging op biotechnologisch verantwoorde wijze bezig was God het werk uit handen te nemen. Ze groeven dassentunnels, legden lussen in beken aan, bouwden eekhoornbruggen of vingen padden op in emmers, zodat de beestjes veilig een asfaltweg over en in een sloot kwamen. Ook voorzagen ze uitgezet wild van zenders, bestreden ze de groei van de ene boomsoort en bevorderden ze de groei van de andere. Ze hadden weinig op met sommmige dieren die andere dieren lekker vinden. Ze bleken, kortom, de natuur te zien als een moeilijk te beheren verschijnsel, een geduchte tegenstander die zich heftig verzet tegen de uitgangspunten van hun beheersplan. Soms verlangde ik erg naar plekken waar geen mens zich om bekommert.

fragment uit: De mus gaat hard achteruit; uit: Voetreiziger, het wandelboek van Nederland, Bezige Bij Amsterdam, 2004

Gerard van Westerloo (1943-2012, Amsterdam)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s