Arto Paassilinna en de gekke molenaar

Fin Arto Paassilinna was journalist (1942-2018, Kittila) maar ging romans schrijven net als twee van zijn broers. De Fin vond humor in zijn boeken van belang. In De huilende molenaar is er ook humor hoewel het onderwerp serieus is. Wat is normaal en wat is gek? Hoe verhoudt de eenling zich ten opzichte van de groep?

In het boek volgen we molenaar Huttunen die zich net in een dorp in het noorden heeft gevestigd. Hij knapt een vervallen molen op en brengt daarmee weer reuring in het dorp. Maar Huttunen heeft last van stemmingen en in de somberste bui huilt hij als een wolf. Dat huilen krijgt antwoord van de honden in het dorp. En dat houdt dorpelingen wakker. Het conflict is geboren. Huttunen voldoet niet aan de norm en dat heeft gevolgen.

Toen de molenaar ’s ochtends wakker werd en een blik wierp op zijn zakhorloge met de stalen kast, wees dat vier uur aan.

Het was een uitstekend klokje. Huttunen had het in Riihimäki gekocht, ergens tussen de Winteroorlog en de Vervolgoorlog in, van een Duitse majoor die op doorreis was en geld nodig had, en die had gezworen dat het uurwerk zowel water als de tand des tijds overleefde. In de loop der jaren was gebleken dat dat klopte. Huttunen had een keer met een paar kerels onder mekaar gewed dat het horloge waterdicht was. Hij had het in zijn mond gestopt, en het was gewoon blijven doortikken, zelfs toen Huttunen er de sauna mee was ingegaan en daar in totaal meer dan een uur had gezeten – en er zelfs twee keer mee in het meer was gedoken. Het horloge had al die tijd in zijn mond gezeten. Huttunen was helemaal naar de bodem gegaan, en daar had hij volkomen roerloos gelegen en geluisterd of het klokje liep. Het getik was goed te horen onder water, want de druk was er groter dan in de sauna; hij voelde het tot in zijn schedel. Ze namen het zakhorloge na de test uit Huttunens mond, droogden het af, en stelden toen vast dat het liep alsof het al die tijd gewoon droog in de broekzak had gezeten. Het vertoonde geen enkel zichtbaar gebrek. Op dit moment wees het vier uur aan.

fragment uit: De huilende molenaar, Wereldbibliotheek Amsterdam, 2001; vertaling Annemarie Raas

Arto Paasilinna; yle.fibron beeld: yle.fi

Arto Paassilinna (1942-2018, Fi)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s