Het alledaagse Franse leven op het platteland door Martin Sommer

Het is een beschrijving van het Franse plattelandsleven in Picardië, Noord-Frankrijk. Een streek waar zich veel Nederlanders vestigden na de jaren 60. Voorop de kunstenaars en de avonturiers. Daarna de volgers.

In Dorp in Picardië probeert schrijver Martin Sommer te schetsen wat die Nederlanders daar toch zoeken. En wat die Fransen daarvan moeten denken. Veel van wat er tussen Fransen en import-Nederlanders speelt heeft te maken met keuzes. Nederlanders kiezen naar Frankrijk te gaan, vaak met behoud van hun tweede thuis in de Lage Landen. Fransen hebben niets te kiezen; zij leven daar met hun alledaagse kommer en kwel en zien de leegloop.

charles eyck; dorp picardieEen blik op het werk van Charles Eyck in de kerk van Jeantes; bron beeld: pinterest.com

In het boek informeert en registreert Sommer dat alles aan de hand van het verhaal over het leven van de Nederlandse priester Piet Suasso de Lima de Prado, die neerstreek in Jeantes. Daar liet hij de kerk opknappen met werk van Charles Eyck. Piet Suasso bracht leven en reuring in het leeglopende Franse dorp en dat werd niet door iedereen in dank afgenomen. Franse notabelen hebben hun eigen makkes en werpen soms drempels op die gestoeld zijn op jarenlange en door generaties bepaalde normen. Jaloezie speelt daarin een grote rol, blijkt.

In een hoofdstuk over de notabelen gaat het over de rol van de burgemeester:

De burgemeester is in Frankrijk altijd de pineut. Ik sprak er ooit een die vertelde waarom hij ermee wilde ophouden. De priester is dood, de onderwijzer is weg, zei hij. Alles komt op de schouders van de burgemeester. Altijd gezeur, en ze denken tot overmaat van ramp dat je er een slaatje uit slaat. In werkelijkheid houdt de wedde van een Franse burgemeester niet over. Er zijn er nog altijd 36.000 in Frankrijk, minstens de helft overweegt er de brui aan te geven. De verantwoordelijkheid is te zwaar. Jaarlijks wordt er een handvol gearresteerd, omdat er een boom op het schoolplein is gevallen. Of omdat er door de slagregens een gat in het wegdek is geslagen, waarin vervolgens iemand zijn been heeft gebroken. De burgemeester is persoonlijk aansprakelijk. Dat geldt voor alle openbare bestuurders in Frankrijk.

(..)

Dan heb ik het nog niet over de onuitroeibare roddel over de burgemeester die zichzelf en zijn eigen clan bevoordeelt. Op het platteland heeft de ruilverkaveling diepe wonden geslagen die niet worden vergeten. Bij mij in het dorp zegt deze of gene: ‘De burgemeester heeft goed voor zichzelf gezorgd bij de ruilverkaveling. Kijk maar naar z’n boerderij. Hij is toch de grootste boer?’ Zo gaat het overal en er valt niks tegen te beginnen.

uit: dorp in Picardië – Martin Sommer, Meulenhoff Amsterdam, 2004

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s