Jan Wolkers ziet het einde naderen

In De onverbiddelijke tijd  van schrijver-beeldhouwer Jan Wolkers volgen we de briefwisseling tussen Marcel, die schrijft en Sjoerd die in de USA verblijft. Het zijn twee vrienden van vroeger. Sjoerd is ongeneeslijk ziek en is gevlucht om aan alle ongewenste aandacht te ontkomen. In het boek zijn de brieven gebundeld die Marcel schrijft. Het antwoord van Sjoerd ontbreekt en wordt gesuggereerd door de schriftelijke reacties van Marcel.

Marcel haalt veel herinneringen op, beschrijft de natuur die hem omringt en verhaalt over de (sexuele) escapades van zijn vrouw Selma en hemzelf. Op de welhaast bekende Wolkers-wijze. Dood en vergankelijkheid zijn ook hier de thema’s. En toch voelt het niet als een Wolkers. Wolkers en zijn lezers zien in dit boek een naderende dood en de onmogelijkheid door te dringen tot diegene die Magere Hein echt in de ogen kijkt.

Het wordt moeilijk en vaak pijnlijk de gedachte aan jou in je eenzaamheid en strijd te verdrijven door allerlei waarnemingen van secondair belang. Ik heb soms het gevoel dat ik niet onder woorden durf te brengen wat ik je werkelijk zou willen schrijven. Het gevoel ook dat ik die beelden van een geruststellende werkelijkheid vlak langs de afgrond projecteer. En dat ze bij lange na niet in staat zijn je ook maar voor een fractie van een seconde af te leiden. Dat je ze verschroeit met je blik.

uit: de onverbiddelijke tijd, Bezige Bij Amsterdam, 1984

ZOMERHITTE - PERSDAGbron beeld: welingelichte kringen.nl

Jan Wolkers (1925-2007, Oegstgeest)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s