Bijna iedere dag muziek: Willaert en Gombert

Even een moment van rust en zelfreflectie. In de muziek: terug naar dat enige instrument dat iedereen bezit en kan gebruiken: de stem. Eeuwen geleden werd dat op meesterlijke wijze ingezet: ter meerdere eer en glorie van Dieu himself. Als je solo zingt, klinkt dat best mooi. In combinatie met anderen zelfs weergaloos. Als je dan ook nog eens optimaal gebruik maakt van de soorten, hoogten en momenten klinkt het goddelijk. Zoals in bijgaande voorbeelden van de componisten Adriaan Willaert en Nicolas Gombert.

Schrijver Geert van Istendael zei er het volgende over:

Meer dan dertig jaar geleden zat ik voor het eerste te luisteren naar de magere fluiten en schrille stemmen van het Huelgas Ensemble. Ik was verbijsterd. Hoor, hoor, de avantgarde is niet van vandaag, maar van de zestiende eeuw, en ze snijdt je de adem af. Nog nooit heeft één concert, één cd van Huelgas Ensemble me teleurgesteld. Er zijn veel grote vertolkers van polyfonie maar dirigent Paul van Nevel laat ze allemaal achter zich. Hij is de grootmeester, de magister polyphoniae, zoals ik hem in een gedicht genoemd heb. Telkens opnieuw wil ik die zuiverheid. Telkens opnieuw wil ik ook de les: ware beschaving is helemaal anders dan wat wij vandaag beschaving durven te noemen.

Ik sluit me aan bij de conclusie dat zuiverheid in polyfonie een enorme kracht in de muziek is. Het brengt me terstond in een tijdloze sfeer waarin de tijd stil staat en je oog en oor krijgt voor de wonderbaarlijk scheppende schoonheid die de mens ook eigen is. Cultuur, politiek, doet ons beseffen wat schoonheid is. En dat is een waarde die maar al te graag vergeten wordt als het om gewin gaat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s