Eric Hansen verdwaalt tijdens zijn reizen

Yemen-Sanaa, airlines-airports.comDe oude binnenstad van San’a, Jemen voordat de burgeroorlog uitbrak; bron beeld: airlines-airports.com

Bij reizen hoort verdwalen. Dat levert vaak iets interessants en lezenswaardigs op. Vooral als diegene die reist, daarover schrijft, goed observeert, zijn zintuigen op scherp heeft staan. In dit geval gaat het om reisboeken-schrijver Eric Hansen. Hij is in Jemen, in het oude deel van San’a.

Ik stond stil om naar een deel van de weg te kijken dat bezaaid was met rommel. Het kleurrijke stuk geplet afval dat voor me lag onthulde alles over de merken waaraan Jemen zich contractueel verplicht had. In het wegdek verankerd lag een blauw stippelpatroon van weggegooide dekseltjes van niveadoosjes. Etiketten van koffiemelk van Dutch Lady vertoonden pittoreske beelden van het negentiende eeuwse Holland, en vanwege de dubbele scheermesjes van Topaz Brand die uit het samengeperste puin omhoog staken, was het niet aan te raden op blote voeten te lopen. Rood-blauw met zilveren dopjes met het logo van Pepsi-Cola in het Arabisch schrift erop schitterden op de grond als weggegooide muntjes en naar de blikjes te oordelen waren Portugese sardientjes in tomatensaus duidelijk minder gewild dan favabonen uit China. Ik begon me wat onbehaaglijk te voelen toen ik staarde naar het geplette en verdroogde lichaam van een duif dat vermengd was geraakt met een opgevulde beha waar verse sporen van autobanden op stonden. Plastic zakken stuiterden door de wind opgejaagd langs mij heen toen ik verder liep. Even later keek ik om en zag een van top tot teen in stoffen gehulde figuur naar de grond staren die ik kort tevoren zo grondig had bestudeerd.

Jemen was, zoals ik al goed had geraden, een land van import. Mijn mening werd gestaafd door het bewijs aan mijn voeten. Een scherpzinnige groothandelaar of een venter kon voor bepaalde buurten een volledige marketingstrategie ontwerpen door alleen maar de straten te bestuderen. Ik was er zo op gebrand de sporen van mijn verleden te vinden dat geen voorwerp of gedachte te onbelangrijk leek. Zelfs het afval sprak mij die ochtend aan. Ik liep doelloos rond, op zoek naar diepere betekenissen. De gewoonste aanblikken trokken mijn aandacht. Weken later zou ik over dit zelfde vuilnis lopen zonder er ook maar even over na te denken. Het zou geleidelijk aan gewoon worden en daarmee verdwijnen.

uit: naar Jemen en de Rode Zee, BZZtôh Amsterdam, 1992; vertaling Ellen Reinders

Eric Hansen (onbekend, vermoedelijk 1954, USA)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s