Böll ontmoet een Ierse krijgsgevangene

boll, tagesspiegel.debron beeld: tagesspiegel.de

Nobelprijswinnaar en schrijver Heinrich Böll (1917-1985) was gek op Ierland. Hij had er een zomerhuis. In Iers dagboek doet hij verslag van zijn ervaringen met het land en haar bewoners. Vroeg of laat (het boek verschijnt in 1958) kom je als Duitser in den vreemde een keer iemand tegen die de (Tweede Wereld) oorlog heeft meegemaakt. Böll doet verslag van die ontmoeting.

Hij… Dermot heette hij – bewees, toen hij droog was, een goed bijbelkenner, een goed kaartspeler, een goed verteller van verhalen, en een goed whiskeydrinker te zijn; hij leerde ons ook hoe men water op een drievoetje in het haardvuur snel aan de kook kan krijgen, hoe men schaapskoteletten op ditzelfde oeroude drievoetje gaar kan braden en hoe men toast roostert aan lange vorken, waarvan wij het nut nog niet ontdekt hadden. Eerst ’s morgens bekende hij ons dat hij ook wat Duits sprak: hij had in Duitsland krijgsgevangen gezeten en vertelde onze kinderen, wat zij nooit zullen vergeten, en nooit mogen vergeten: hoe hij kleine zigeunerkinderen begraven had die bij de evacuatie van het KZ Stuthof gestorven waren; ze waren maar zo klein – dat wees hij met de hand – en hij had de kleine graven diep in de hardbevroren aarde moeten hakken, om ze hun laatste rustplaats te geven.

‘Maar waarom waren die dan doodgegaan/’ vroeg een van de kinderen.

‘Omdat het zigeuners waren,’

‘Dat is toch geen reden – daarom hoeft iemand toch niet dood te gaan?’

‘Nee,’ zei Dermot, ‘dat is geen reden; daarom hoeft iemand niet dood te gaan.’

uit: Iers dagboek, Elsevier Amsterdam, 1973; vertaling JWF Werumeus Buning 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s