Langs het water: de schoenen en het horloge

de maas; pinterest.comDe Maas, bron beeld: pinterest.com

Schrijver Huub Beurskens (1950, Tegelen) groeit op langs de Maas. Langs het water. Daar gebruikt hij een herinnering voor een kort verhaal. Over zijn vader, over hun hond. En over een paar schoenen met daarin een horloge.

‘Van die schoenen weet ik niets,’ zegt mijn moeder. ‘En jij kunt er al helemaal niets van weten, zo lang is het geleden.

En toch, hier is waar de dichterlijke vrijheid ons in dit korte verhaal naartoe stuurt:

Ik roep naar mijn vader om mijn vader. Hij is nog in de weer met de musketonhaken en de lange lijn uit de fietstas. Zo meteen zal hij Castor de rivier in sturen en proberen hem zo te dirigeren dat hij ondanks de stroming recht tegenover ons de andere oever bereikt om er alert te wachten op het commando terug te komen. Ik moet erop letten dat er tijdens beide oversteken geen boten in aantocht zijn. Tien minuten zwemmen voor een bouvier, schat mijn vader.

Ik wijs naar een paar schoenen. Mijn vader werpt er een snelle blik op, rept zich tussen de sleedoorns door naar de oeverwal, kijkt naar het water, kijkt stroomaf, komt terug, legt Castor bij de schoenen neer, geeft hem het commando om ze te bewaken en wijst mij een plek aan, enkele meters hogerop, waar ik moet gaan zitten om erop toe te zien dat niemand ook maar een schuchtere poging zal ondernemen om de schoenen, maar vooral het horloge te pakken: Castor zal de onverlaat ongenadig uitkleden en ‘dat moeten we er niet bij hebben.’ Dan grijpt mijn vader zijn fiets. In een mum van tijd is hij over het zandpaadje verdwenen in de richting van het veer.

Over die vader en het huwelijk met zijn moeder gaat tenslotte de laatste strofe van dit verhaal dat zwanger is van mogelijk nieuwe verhalen. De moeder weer aan het woord:

‘Hij zal na de dood van Fleurie geen perspectief meer hebben gezien,’ zegt mijn moeder.

Het gebruik van het woord ‘perspectief’ past niet in mijn beeld van haar. Wel de uitdrukking dat hij ‘zich nog een nieuwe vrouw had aangeschaft’.

Ze zit in haar fauteuil, de handen symmetrisch op de armleuningen, alsof ze zich laat uitdrijven, geheel ontspannen, peddelloos, al jaren.

‘Hij is zeker achter de muur begraven?’

‘Een mens maakt wat mee in zijn leven.’

uit: wilde flora; uit: Langs het water, Unie van waterschappen ism Atlas Amsterdam, 2002; samenstelling Marga Kool

Huub_Beurskens; groene.nlbron beeld: groene.nl

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s