Bijna iedere dag muziek: Bruce Springsteen

De Britse schrijver Nick Hornby (1957, Redhill) kiest in zijn romans vaak voor de alleenstaande man met zijn obsessies en frustraties. Die obsessies zijn vaak voetbal en muziek. Toevallig ook de liefhebberijen van Hornby zelf. Muziek speelt een belangrijke rol in de boeken van de Britse schrijver. Ik vond 31 songs, een boekwerkje waarin de auteur zijn favoriete popliedjes beschrijft en welke invloed ze hebben gehad. In onderstaand verhaal gaat het over Thunder Road van Bruce Springsteen.

https://youtu.be/6O3MO2y30fU

Als je ervan droomt om schrijver te worden, zijn er natuurlijk ook kwalijke, vunzige visioenen aan die dromen verbonden – laat niemand je iets anders wijsmaken. Thunder Road was mijn antwoord op alle brieven waarin mijn werk werd afgewezen en op alle twijfels waar vrienden of familieleden mee aankwamen. Zij woonden in een stadje voor kneuzen, hield ik me voor, en ik trok er weg, net als Bruce, om het te gaan maken.

(..) Toen er na verloop van tijd nog niets was wat erop wees dat ik ergens vandaan zou trekken om wat dan ook te doen, en zeker niet in het tempo waarvan sprake was in het liedje, hielp het enorm dat er in Thunder Road aan leeftijd werd gerefereerd, zodat ik me kon verzoenen met dit gebrek aan voorwaartse kracht. ‘So you’re scared and you’re thinking that maybe we ain’t that young anymore’, zong Bruce, en dat was een zinnetje waar ik iets aan had, ook al begon ik eraan te twijfelen of er wel magie in de nacht bestond: ik bleef heel erg lang denken dat ik niet meer zo jong was – tientallen jaren, eigenlijk – en zelfs nu interpreteer ik het liever als een melancholieke observatie die bij de middelbare leeftijd hoort in plaats van als de felle angst die je als oudere jongere krijgt.

(..) Misschien is de reden dat Thunder Road voor mij overeind is gebleven dat het nummer er, ondanks zijn energie en volume en snelle auto’s en haar, op een of andere manier in slaagt weemoedig te klinken, en hoe ouder ik word, hoe beter ik dat kan horen. Als het erop aankomt, geloof ik vermoedelijk ook dat het leven gedenkwaardig en triest is, maar niet alle hoop de bodem in slaat, en misschien bestempelt dat me tot een aanstellerige, gedeprimeerde man of misschien tot een gelukkige idioot, maar hoe dan ook, Thunder Road weet hoe ik me voel en wie ik ben, en dat is uiteindelijk een van de vertroostingen van de kunst.

uit: 31 songs, Atlas Amsterdam, 2003; vertaling Anneke Goddijn

https://youtu.be/6TNF18oxirc

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s