Bijna iedere dag muziek: Chet Baker

https://youtu.be/27398omqBGM

Zeker door zijn ongelukkige einde (val uit een hotelraam in Amsterdam) zou je Chet Baker (1929-1988, Yale, USA) verwachten bij de sectie De val, maar ik gun hem een plekje bij contemplatie. Hij was dan wel een junk, gesproken werd over 6 gram heroïne per dag, maar ergens straalt toch nog levensvreugde door in zijn muziek, of in ieder geval: een liefde voor muziek as such.

(..) Dat hij in de jaren vijftig de James Dean van de jazz werd genoemd, begon ik. Het sloeg destijds terug op zijn ravissante kuif, en zijn jongensachtige voorkomen. ‘Ha! Ik ben hem één keer tegengekomen op straat in New York, heb vier minuten met hem gesproken en dat is alles wat ik van hem weet.’

Dat James Dean-voorkomen mocht dan lang vervlogen zijn – Chets ogen stonden ver weg, en alleen de punt van zijn neus was zonder grove kreukels, wat wel te danken zal zijn aan de plastische chirugie die erop werd toegepast nadat twee junkies hem in 1968 compleet in elkaar hadden geslagen -, zijn trompetspel bleek tijdens het optreden nog steeds even lyrisch. Hij volbracht zijn delicate melodielijnen zonder krassen of haperingen, waardoor ze van een introspectieve schoonheid waren. En als hij zong klonk zijn stem onwerkelijk onschuldig, kinderlijk bijna. My..funny..Valentine..

Een ontroerend silhouet, zo’n gebogen gestalte op een barkruk die, soms bijna wankelend, de prachtigste muziek maakte. ‘Ik prefereer te spelen in kleine clubs. Twee, driehonderd mensen, een redelijke akoestiek en iedereen bovenop het podium. Dan voel ik mij thuis.’

Muziek, legde hij uit, was het enige wat hem nog hier hield. ‘De rest van de wereld is verder zo fucked up. Ik heb zonder werk gezeten, ik ben verslaafd geweest, ik heb in de kelders van New York gewoond. Maar that’s life. Zolang als ik nog kan werken en er mensen blijven komen om naar mij te luisteren, it’s cool.’

Ellende als levenselixer. ‘Het is vooral de zakelijke kant van de jazz die ik haat. De platenmaatschappijen, de clubeigenaren, iedereen besteelt je in dit vak. Ze zijn niet geïnteresseerd in de muziek, maar in het geld dat daarmee te verdienen is.’

uit: drie akkoorden en de waarheid – Rob van Scheers, De Kring Utrecht, 2014

https://youtu.be/GBIjK9K62pQ

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s